Σχόλιο Γραφείου Τύπου: Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν διαθέτει «κολλητούς», «ομάδες» και «φράξιες»

Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε σειρά δημοσιευμάτων που αναφέρονται στον Γιώργο Παπανδρέου και μεταφέρουν δήθεν πληροφορίες, σχολιασμούς και απόψεις που υποτίθεται ότι τον εκφράζουν – και αποδίδονται δήθεν, στο γραφείο του, σε κύκλους, συνεργάτες κλπ.

Είναι προφανές ότι, όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με την αλήθεια και την πραγματικότητα. Αποτελούν γεννήματα της φαντασίας των δημιουργών τους ή εδράζονται σε δήθεν πληροφορίες «καλοθελητών».

Και σε κάθε περίπτωση, δείχνουν – και μόνον, το μέγεθος του προβληματισμού από τον οποίο διακατέχονται εμπνευστές, τροφοδότες και διακινητές αυτών των δήθεν πληροφοριών, φημών και σεναρίων.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ότι έχει να πει το λέει μόνος του και με παρρησία, όπως πάντα. Με τις ομιλίες του, τα άρθρα του, τις δηλώσεις του, τις ανακοινώσεις του γραφείου του, με τα σχόλια που δίνουμε γραπτώς στη δημοσιότητα.

Επειδή ωστόσο, αυτές οι δήθεν πληροφορίες την τελευταία περίοδο πληθαίνουν και αυξάνονται σημαντικά κατά τις ημέρες που προηγούνται δημοσίων τοποθετήσεών του, για ευνόητους λόγους – πλήν κωμικοτραγικούς, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:

Πρώτον. Η φιλοσοφία, οι αντιλήψεις, οι απόψεις και οι θέσεις του Γιώργου Παπανδρέου, που αφορούν και τη χώρα και τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, έχουν εκφραστεί από τον ίδιο πολλές φορές – και πρόσφατα στο Ζάππειο και το Ηράκλειο.

Δεύτερον. Ο Γιώργος Παπανδρέου, σε αντίθεση με άλλους, δεν διαθέτει «κολλητούς», «ομάδες» και «φράξιες». Μιλά με όλους, δεν εντέλλει και δεν αποθαρρύνει κανέναν, είτε να εκφράσει τις απόψεις του, είτε να προβεί σε οποιαδήποτε κίνηση. Όλοι έχουν την ευθύνη όσων λένε και όσων πράττουν. Είναι προφανές ότι κάποιοι συμφωνούν με τις απόψεις του και κάποιοι διαφωνούν – τίποτα πέραν αυτού.

Τρίτον. Το μόνον που ενδιαφέρει τον Γιώργο Παπανδρέου, είναι η πορεία της χώρας και η δυνατότητα των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου να ανταποκριθούν στις πραγματικές ανάγκες της χώρας και του Ελληνικού λαού.

Τέταρτον. Οι όποιες πληροφορίες περί «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» και «πειθαρχικού χαρακτήρα μέτρων», δεν αφορούν παρά τους εμπνευστές και διακινητές αυτών των πληροφοριών και προφανώς, εδράζονται στα αδιέξοδα των δικών τους επιλογών και στην αγωνία που τους διακατέχει.

Αν ενδιαφέρονταν πραγματικά για την πορεία της χώρας και το μέλλον του Ελληνικού λαού, θα αξιοποιούσαν τις δυνάμεις τους προκειμένου:
Να επιτευχθεί στοιχειώδης εθνική συνεννόηση,
Να διαμορφωθεί με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση πλαίσιο διαπραγμάτευσης για το χρέος και την πορεία της χώρας μετά το μνημόνιο και κυρίως,
Να διαμορφωθεί εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την μεταπελατειακή Ελλάδα, ώστε να απαλλαγεί οριστικά από τις αιτίες που την οδήγησαν στην κρίση και να αποκτήσει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την εκ βάθρων αλλαγή της, ώστε να διασφαλιστεί και η οριστική σωτηρία της και η βιώσιμη ανάπτυξή της.
Δηλαδή, θα φρόντιζαν να ενώνουν αντί να διχάζουν, να προσθέτουν αντί να αφαιρούν, να πολλαπλασιάζουν αντί να διαιρούν – και στην πολιτική σκηνή και στο Κίνημα.

Αντ” αυτού, σπαταλούν με αφροσύνη τις δυνάμεις τους.

Αντί, όπως πιστεύουν, να «πιέσουν» τον Γιώργο Παπανδρέου, αποκαλύπτουν τα δικά τους αδιέξοδα, ένεκα των δικών τους επιλογών, των εντεινόμενων προβληματισμών από τους οποίους διακατέχονται και της αγωνίας από την οποία εκκινούν – για τους δικούς τους λόγους, που ωστόσο, αποτελούν πλέον, κοινό μυστικό.

Όσο και αν ονειρεύονται «ξεκαθαρίσματα», δεν θα καταφέρουν ποτέ να απαξιώσουν την σημασία των αρχών, των αξιών του Κινήματος και των ιδεολογικών και πολιτικών απόψεων, μετατρέποντάς τες σε προσωπικές και ιδιοτελείς.

ΞΥΝΙΔΗΣ: Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Την κρισιμότητα των στιγμών που διανύουμε την αποδεικνύουν τα συνεχή σούρτα-φέρτα των πολιτικών αρχηγών στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.Τα αδιέξοδα είναι μπροστά και οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν ήδη ξεκινήσει τη διαχείριση της περαιτέρω οικονομικής και πολιτικής κρίσης που διαβλέπουν ότι θα έχει απρόβλεπτα πλέον αποτελέσματα για τη χώρα.
Στην αρχή έψαξαν να βρουν οπωσδήποτε κάποιον που να του χρεώσουν τα πολιτικά αδιέξοδα και να πουν ότι αποσταθεροποίησε τη χώρα, τη στιγμή ακριβώς που αυτή ήταν έτοιμη να ορθοποδήσει. Πρώτος στη λίστα των πρόσφορων ο Παπανδρέου. "Κάνει κόμμα", "ρίχνει την κυβέρνηση", "τα βρίσκει με τον Τσίπρα". Αυτός όμως στο μεταξύ έπαθε και έμαθε. Κατάλαβε ότι δεν αρκεί μόνο η ηρωϊκή απόφαση να αγωνιστεί για την πατρίδα του όταν κινδυνεύει αλλά απαιτείται εξίσου στρατηγική και διαχείριση και στο εσωτερικό μέτωπο της ολιγαρχίας. Έτσι ο ΓΑΠ δεν «τσίμπισε» ούτε στα γκάλοπ ούτε πάτησε τις προκλητικές πεπονόφλουδες παρότι ο Βενιζέλος τραβάει το σκοινί μέσα από τις διαδικασίες ΔΗΠΑΡ. Οπότε ο επόμενος πρόσφορος ήταν ο Τσίπρας. Τι κι αν περρίσεψαν  γκάφες της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους, τι κι αν η Λαγκάρντ τα έχωσε στους κυβερνητικούς, τι κι αν το δήθεν τέλος του μνημονίου διέλυσε το χρηματιστήριο και εκτίναξε τα σπρέντς, τι κι αν ψάχνουμε πλέον με κυάλια μια δήλωση ξένου με θετικό πρόσημο για τη χώρα και την  αξιοπιστία της, υπεύθυνος για την αποσταθεροποίηση της χώρας στο εσωτερικό και εξωτερικό είναι ο Τσίπρας με τις θέσεις και τις δηλώσεις του!
Τι μας είπαν όμως οι πολιτικοί αρχηγοί για τον λόγο που πηγαινοέρχονται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ότι χρειάζεται ομοψυχία, εθνικό μέτωπο, συνεννόηση. Κι άρχισαν να παίζουν αμπεμπαμπλόμ για το ποιος θα δει τον Πρόεδρο πριν και ποιος μετά. Ακούσαμε διαλόγους περίσκεψης και ευθύνης και νουθεσίες του Προέδρου.
Τι επιδιώκουν; Προκειμένου να αποφύγουν τις ευθύνες τους για τις επερχόμενες εξελίξεις, (αντί σεβασμού) χρησιμοποιούν τον θεσμό και έναν αξιοσέβαστο υπέργηρο πολιτικό ως προϊόντα προς ανακύκλωση. Χρησιμοποιούν τον θεσμό και το πρόσωπο του Προέδρου, προκειμένου να μην κάνουν δύο πράγματα:
1)Να τηλεφωνήσει ο πρωθυπουργός τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους άλλους αρχηγούς και να τους ζητήσει σύμπνοια και συμπόρευση το επόμενο κρίσιμο διάστημα στα πολύ συγκεκριμένα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και
2)να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συζητήσουν όλοι μαζί σε συμβούλιο αρχηγών κομμάτων για την αποφυγή των χειρότερων σε εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Να καθίσουν δηλαδή γύρω από το τραπέζι και να συμφωνήσουν σε όσα ελάχιστα συμφωνούν ότι είναι αναγκαία να γίνουν και να ενημερώσουν τον λαό. 
Τι ; αυτά είχε κάνει ο Παπανδρέου; Ε και; αυτό δεν είναι το σωστό;
Τι φοβάται ο Σαμαράς μην πει ο Τσίπρας ότι παραιτήθηκε ενώπιόν του και του ζητήσει ο Καραμανλής ή ο Αβραμόπουλος τα ρέστα; Ή μήπως δεν έχει το προσωπικό κουράγιο να πει αν χρειαστεί ότι "αν το πρόβλημα είναι η θέση του πρωθυπουργού εγώ δεν βάζω την καρέκλα πάνω από το συμφέρον της χώρας"; Μα θα μου πείτε ο Τσίπρας θα πει ότι: "η χώρα χρειάζεται εκλογές και εμείς θα ρίξουμε την κυβέρνηση του μνημονίου και θα ξανακάνουμε εκλογές αν δεν είμαστε αυτοδύναμοι". Ε και; Κι ο Σαμαράς τα ίδια δεν έλεγε; Αν δεν θέλει οσονούπω να βρεθεί στην ίδια θέση, δηλαδή να παραδίδει στον επόμενο, ως αποτυχημένος, θα πρέπει "να μην τη δει Σαμαράς".

ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟ ΤΙ ΛΕΕΙ κάποιος και ΟΧΙ το ΠΟΥ;

του Αλέκου Στάμου

Για πάμε από την αρχή στα βασικά.
Πού επιτρέπουμε στον Νίκο Παπανδρέου να αρθρογραφεί; 
Στα ΝΕΑ και στο ΒΗΜΑ του ΔΟΛ;, στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ;, στο ΕΘΝΟΣ;, στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ;, στην ΚΟΝΤΡΑ;, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ;, στην REAL;, στην ΑΥΓΗ;, στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ; Πού;
Μήπως σε ΚΑΜΙΑ;
Μήπως του επιτρέπουμε και πρέπει να κάνει αυτό που κάνουν διάφοροι "επιφανείς" και μη που συνεργάζονται με εξωνημένες και λαθρόβιες "ενημερωτικές" ιστοσελίδες μεγαλοεπιχειρηματιών και διοχετεύουν από την πίσω πόρτα "ειδήσεις", "απόψεις" και "σενάρια"; Ανώνυμα και εκ του ασφαλούς; (νομίζουν).
Γιατί είδα κάποιους φίλους να "παρεξηγούνται" επειδή ο Νίκος Παπανδρέου αρθρογράφησε στην νέα εφημερίδα του Χατζηνικολάου την ΑΓΟΡΑ. 
Αν το επιχείρημα είναι ότι δεν πρέπει να αρθρογραφεί σε εφημερίδες που έχουν βρίσει και υπονομεύσει τον Γιώργο Παπανδρέου τότε ΔΕΝ πρέπει να ξαναδημοσιεύσει τις απόψεις του σε εφημερίδα. Γιατί ΟΛΕΣ έχουν κάνει κατά καιρούς το ίδιο πράγμα, έχουν βρίσει χυδαία και υπονομεύσει τον ΓΑΠ.
Αν το επιχείρημα είναι ότι δεν πρέπει να αρθρογραφεί σε εφημερίδες που ανήκουν σε μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλοπαράγοντες τότε ΔΕΝ πρέπει να ξαναδημοσιεύσει τις απόψεις του σε εφημερίδα. Γιατί ΟΛΕΣ ανήκουν άμεσα ή ΕΜΜΕΣΑ σε τέτοιους.
Πήρα το πρώτο φύλλο της ΑΓΟΡΑΣ. Η αίσθηση που έχω είναι ότι είναι αρκούντως σοβαρή και αξιοπρεπής σε σύγκριση πάντα με τα υπόλοιπα έντυπα του Σαββάτου. 
Διάβασα και το άρθρο του Νίκου Παπανδρέου. Επισημαίνει και αναδεικνύει μια πραγματικότητα που την αντιλαμβανόμαστε όλο και περισσότερο όλοι μας. Το γεγονός δηλαδή ότι στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής κυβέρνηση και Σύριζα έχουν πλησιάσει τόσο πολύ που ακούγεται παράταιρη η πόλωση που προσπαθούν να καλλιεργήσουν. Διαβάζοντάς το "ανάποδα" συμπεραίνει κανείς ότι με μεγάλη ευκολία οι "αντιμνημονιακές" και αντιπαπανδρεϊκές δυνάμεις του 2011 προσαρμόζονται στις μνημονιακές επιταγές. Εφαρμόζοντας και υποσχόμενοι μάλιστα πολιτικές πολύ πιο επώδυνες και κακέκτυπο αυτών της Κυβέρνησης Παπανδρέου.
Δεν είδα κάποιον να κρίνει και να σχολιάσει ΤΙ γράφει ο Νικ Παπανδρέου στο άρθρο του. Ασχολούνται μόνο με το ΠΟΥ το γράφει. 
Κι αυτό είναι υπεκφυγή. Τουλάχιστον. 
Γιατί μπορεί κάλλιστα να είναι ΚΑΙ κάτι άλλο.

Δήλωση Προέδρου Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γ. Παπανδρέου, για το θάνατο του Gough Whitlam

Ο Gough Whitlam ήταν ένας ηγέτης με όραμα.

Προσπάθησε να εκσυγχρονίσει και να κάνει πιο συμμετοχικό το Εργατικό Κόμμα της Αυστραλίας, πάλεψε για μια πολυπολιτισμική κοινωνία, προώθησε την ισότητα των φύλων.

Ως Πρωθυπουργός της Αυστραλίας, υλοποίησε σημαντικότατες μεταρρυθμίσεις για την διασφάλιση ίσων ευκαιριών για όλους τους πολίτες, όπως η δωρεάν Ανώτατη Εκπαίδευση και το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, συνειδητοποίησε ήδη από το 1973, τις μεγάλες αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο και την ανάγκη δημιουργίας σχέσεων με την Κίνα.

Οι Έλληνες δημοκράτες δεν θα ξεχάσουν ποτέ την αλληλεγγύη που επέδειξε στα δύσκολα χρόνια της Χούντας.

Όπως κάθε οραματιστής, αναγκάστηκε να ξεπεράσει πολλά εμπόδια, να συγκρουστεί με πολλά κατεστημένα συμφέροντα, να υποστεί μεγάλες αδικίες. Αλλά η σημασία των επιτευγμάτων του, με το πέρασμα του χρόνου, αποκτά όλο και μεγαλύτερη αξία.

Το προοδευτικό κίνημα θα εμπνέεται πάντα από την αγωνιστικότητα και το δημοκρατικό του πνεύμα.

Μιχ. Καρχιμάκης: Σημεία τοποθέτησης στην συνεδρίαση του πολιτικού συμβουλιου της 7/7/2014.

Από την συνεδρίαση του πολιτικού συμβουλίου στις 7/7/2014 ο πρώην Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ είχε διασαφηνίσει τα ακόλουθα:

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ

Όλη αυτή η συζήτηση περι ελιάς δεν μπορεί να οδηγεί. Στην απαξίωση του ΠΑΣΟΚ .
Δεν μπορεί να διαλύεται ενα ιστορικό κίνημα στο όνομα μιας ψευδαισθησης που λέγεται ελιά,ανύπαρκτων σχηματισμών,που ειναι ακόμη οι περισσότεροι μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται η διαδρομή ,η ιστορία και η προσφορά του ΠΑΣΟΚ ,ως ενα απλό ιστορικό γεγονός και όχι ως μοχλός υπεράσπισης της προσφορας ,ως μοχλός έμπνευσης ,ως μοχλός αλλαγής πολιτικης ,αναδεικνύοντας οτι η προοδευτική πολιτική βούληση ,ειναι αυτή που πρέπει και μπορεί να δίνει λύσεις στην κρίση .

Να ερωτηθεί ο κόσμος τι θέλει ΠΑΣΟΚ η ελιά .

.να στηθούν κάλπες  και με ερωτήματα επι της ουσίας για την πολιτική και τον προσανατολισμο μας.

Οποίοι θέλουν να συμβάλουν στην πορεία ας έλθουν να συμπαραταχθουν με κεντρικό και χωρίς ηγεμονισμούς,πυλώνα το ΠΑΣΟΚ .

Επαναλαμβάνω ,το θέμα δεν ειναι οι διοικητικές συγκολησεις κορυφής ,αλλα η αλλαγή πολιτικης ,που πολλοί μιλούν αυτή την περίοδο,με περιεχόμενο και με σαφήνεια.
,
Η αίσθηση οτι πραγματικά αλλάζουν οι πολιτικές,
που ωφελούν τους ανθρώπους που δοκιμάστηκαν περισσότερο στην κρίση ,
Που αναδιατασουν τις αδικίες,
Που δίνουν την αίσθηση οτι οταν μιλούν για δίκαιη κατανομή βαρών ,μιλούν και για δίκαιη κατανομή παραγόμενου πλούτου.
Να ξεκαθαρίσουμε τελικά ποιους υπηρετούμε και με ποιους συγκρουομαστε.
Η ιστορία μας το έχει καταγράψει αυτό και εμείς δεν πρέπει να το ξεχνάμε .

Δεν παει άλλο με την συμπόρευση με την δεξιά .
Κεντροαριστερά και με ολίγη δόση δεξιάς δεν γίνεται .
Προοδευτική κεντροαριστερά χωρίς μέτωπα ουσίας και διαφορετικότητας ,απέναντι στην δεξιά δεν γινεται.

Εχουν χαλάσει οι πολιτικές διαχωριστικές γραμμές .
Ο κόσμος δεν έχει διακριτό κριτήριο τι ειναι πολιτικά προοδευτικό και τι ειναι δεξιό .
Η ομοιομορφία και το όλοι το ίδιο ειναι ευνοεί την δεξιά και ενισχύει αδιέξοδες πολιτικές .

ΣΥΝΕΔΡΙΟ.

Ανοιχτές και δεσμευτικες τοποθετήσεις πως θα πάμε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ,απο τα πρόσωπα μέχρι και τις πολιτικές.
Ανοιχτό συνέδριο  μαζικό ,αντιπροσωπευτικο με πολυ χρόνο διαλόγου και δεσμεύσεων και όχι να κλείνουμε γρήγορα να ξεμπερδεύουμε .

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ.

Γινόμαστε μάρτυρες απίθανων εκδοχών πολιτικης πρακτικής .
Πρώτα σχεδιάζονται διάφορες πρωτοβουλίες ,τις ρίχνουμε στην αγορά ,εισπράττουμε αντιδράσεις και μετα τις αποσύρουμε.
Και αυτό βαπτίζεται κοινωνική πολιτική.
Αυτά δεν αποδίδουν ,γιατί η αίσθηση των ανθρώπων ειναι οτι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αποδέχεται πολιτικές κόντρα στις αρχές του και μετα να αντιδρά.
Οταν εξαγγέλλουμε π.χ πολιτικές απασχόλησης ,αναχαιτησης της ανεργίας,δεν απολύουμε.
Λέμε οτι επιβάλλαμε μέτρα στήριξης για απολυμένους του δημοσίου τομέα ...τότε γιατί τους απολυσαμε.
Μας καταλογίζουν την απόλυση.
Δεν μπορεί την ίδια στιγμή που περικόπτονται εισοδήματα ,που μοιράζονται ως ελεημοσύνη 200ρια κλπ απο το πλεόνασμα ,την ίδια στιγμή να μην μιλάει κανεις για προνομιακές διανομές.


ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Οι μεταρυθμισεις και οι διαρθρωτικές αλλαγές που συνεχώς εξαγγέλλονται και κάποιοι μιλούν για κεκτημένα,που θίγονται .
ξέρετε ποια ειναι η αντίληψη;
Οτι αυτές ξεκινούν συνήθως απο τους αδύναμους ενώ τα καρχαριοειδη ειναι εκτός μεταρρυθμίσεων η εντός ευνοϊκών αποφάσεων .
Άδικοι αλλα αντιληπτοί συμβολισμοί .

τα όρια ανάμεσα στην κρίση και την ύβρη

Με τον Λαζόπουλο είχαμε αποφασίσει να μην ασχοληθούμε. Για πολλούς λόγους, με κυριότερο ότι απλά παίζουμε το παιχνίδι του ανακυκλώνοντας τα όσα λέει.
Είναι πραγματικά κρίμα ένας πολυτάλαντος ηθοποιός, να κατεβαίνει ένα ένα τα σκαλιά του ξεπεσμού. Από την κοινωνική ηθογραφία των 10 μικρών Μήτσων, στην διαπόμπευση του Τσαντιριού. Ο Λαζόπουλος θεωρεί ότι οχυρωμένος πίσω από τα αριστοφανικά ήθη μπορεί να υβρίζει και να εξευτελίζει τον στόχο του. Και ένας από τους αγαπημένους του αποτελεί ο Γιώργος Παπανδρέου, τον οποίο αποκαλεί με τα μύρια όσα επίθετα, θέτοντας τον εαυτό του στην πολιτική προπαγάνδα που στοχεύει σε ένα εξιλαστήριο θύμα.
Βέβαια, η σάτιρα είναι πολιτική, εδώ όμως πια τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής, και μάλιστα μιας κομματικής γραμμής.
Η αισθητική στο θέατρο είναι η αισθητική της καθημερινότητάς μας. Ο χλευασμός των θυμάτων της αρένας δεν αρμόζει όμως σε όσους επιζητούν την αριστοφανική ταμπέλα. Γιατί η ακροβασία ανάμεσα στην σάτιρα και τον λαϊκισμό αποβαίνει σε βάρος της Τέχνης και της πνευματικής ανάτασης του θεατή.
Η στράτευση σε μια κομματική γραμμή είναι αποδεκτή από τη στιγμή που είναι ξεκάθαρη και όχι δια της πλαγίας οδού.
Από την άλλη, η εμμονή στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού μας κάνει να αναρωτιόμαστε, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η σάτιρα καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της εξουσίας, αν κάποιοι πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό θα δημιουργήσουν ανάχωμα απέναντι στον Παπανδρέου.
Βέβαια, οποιοσδήποτε δικαιούται να ασκεί κριτική, να διαφωνεί με πρακτικές και να υποστηρίζει τις θέσεις του, αλλά αυτό διαφέρει πολύ από το να προβαίνει σε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητα του άλλου, ιδιαίτερα όταν γνωρίζουν όλοι ότι δεν υπάρξει απάντηση.

Ο σύμμαχος του Τσίπρα

Φραστικό επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον πρόεδρο των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων» Πάνο Καμμένο εκτυλίχθηκε το απόγευμα στο αεροδρόμιο «Ιωάννης Δασκαλογιάννης» των Χανίων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που επιβεβαίωσε μιλώντας στο ΑΠΕ -ΜΠΕ και ο υπεύθυνος ασφαλείας του αεροδρομίου Κώστας Κομπιτσάκης, ο κ. Καμμένος κατά την αναχώρησή του από τα Χανιά αρνήθηκε αρχικά να περάσει από τον καθιερωμένο έλεγχο ασφαλείας με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένταση.

Σύμφωνα με τον υπεύθυνο ασφαλείας του αεροδρομίου για το συμβάν ενημερώθηκε από τον υπάλληλο ασφαλείας.

Όπως είπε ο κ. Κομπιτσάκης τελικά ο κ. Καμμένος δέχτηκε τον έλεγχο ενώ όπως ο ίδιος ανέφερε, την Δευτέρα θα καταθέσει έγγραφη αναφοράγια το συμβάν στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.

Μήπως θα έπρεπε να επανεξετάσει τις επιλογές του για συνεργασία ο Αλέξης Τσίπρας ή αυτό θαείναι το νέο ήθος στην πολιτική;