Φίλιππος Πετσάλνικος: «Ανασυγκρότηση» ή εκλογικές σκοπιμότητες?

• Η παραίτηση της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και η σπουδή για εκλογές σε λίγες εβδομάδες προκάλεσαν αιφνιδίως κινητικότητα, δηλώσεις και «προσκλήσεις» για συνεργασία και βαρύγδουπες δηλώσεις ακόμη και «ανασυγκρότησης» της προοδευτικής παράταξης ως ισχυρού τρίτου πόλου ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ.
• Αυτή η προοδευτική παράταξη που εκφραζόταν έως το 2012 κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, αποτυπώνεται έκτοτε σε ολοένα και μικρότερα εκλογικά ποσοστά.
• Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε αρχικά το 2012 την ανάληψη της ευθύνης, που δεν του αναλογούσε, για την Συμφωνία του Μαΐου του 2010 (Μνημόνιο) η οποία βέβαια απέτρεψε την άτακτη χρεωκοπία της χώρας.
• Μετά το 2012 όμως πλήρωσε, κι αυτό αποτυπώθηκε στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, την αποιδεολογικοποίησή του, την συνεργασία του με την ΝΔ και την καταγραφή στην συνείδηση του κόσμου της «μετατροπής» του από «αριστερόστροφο» σε «δεξιόστροφο».
• Η Πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου για την δημιουργία του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Σοσιαλιστών Δημοκρατών τον περασμένο Ιανουάριο εξέφραζε την ανάγκη για την λειτουργία ενός σύγχρονου, ριζοσπαστικού, προοδευτικού κόμματος που θα έβαζε και πάλι ως προμετωπίδα αρχές και αξίες και θα αγωνιζόταν για διαφάνεια, αξιοκρατία, ισονομία, ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη. Θα επιδίωκε ριζικό εκσυγχρονισμό των θεσμών και βαθιές μεταρρυθμίσεις σε Κράτος, οικονομία και κοινωνία, ώστε η χώρα να βγει από τον φαύλο κύκλο που οδηγεί σε Μνημόνια, ύφεση, ανεργία και πάλι Μνημόνια κ.ο.κ.

Ήρθε η ώρα να πεις τις πρώτες σου αλήθειες κύριε Πρωθυπουργέ

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ορθά έπραξες και στο πλαίσιο των διμερών επαφών επισκεύτηκες την Ρωσία. Επιστρέφοντας όμως πιστεύουμε ότι έφθασε η ώρα να πεις στον ελληνικό λαό μερικές αλήθειες . Όχι για να δικαιώσεις τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά για να θέσεις τέλος σε μια σειρά από μύθους, που οδηγούν και με δική σου ευθύνη τη χώρα σε αδιέξοδο.

Οφείλεις τώρα, που ανέλαβες την εξουσία, έζησες από κοντά και έμαθες να ομολογήσεις στον λαό ότι:

Δεν θα μας έδινε κανείς χρήματα το 2010, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα ούτε άλλος κανένας. Αφού, δεν μας δίνουν σήμερα που έχουμε πλεόνασμα θα μας έδιναν τότε, με έλλειμμα 15,4% του ΑΕΠ. 
Δεν υπήρχε άλλος δρόμος, δεν υπήρχε το περίφημο plan B. Το πλάνο B ήταν μόνο αυτό της επιστροφής στη δραχμή.

Ναι, είναι δύσκολο να παίζει κανείς ενάντια σε όλους. Το 2010 ήμασταν μόνοι μας, όπως και σήμερα .

Ότι ως ΣΥΡΙΖΑ ήταν λάθος όχι μόνο που δεν στηρίξατε  καμία απολύτως μεταρρύθμιση που ψήφισε η Κυβέρνηση το 2009-2011 και που είχε στόχο τη διαφάνεια και το χτύπημα του πελατειακού κράτους, αλλά και τις πολεμήσατε λυσσαλέα. Έτσι η χώρα έχασε μια 5ετία και σήμερα δεν έχουμε προχωρήσει ένα βήμα που θα ισχυροποιούσε τα επιχειρήματα μας προς τους εταίρους. Και για αυτό ζητάμε πάλι χρόνο από τους εταίρους. Και οι εταίροι δικαίως θέτουν το ερώτημα "πότε θα προχωρήσετε;".

Ήταν απόλυτος λαϊκισμός το σύνθημα "δεν πληρώνω" γιατί λειτούργησε εις βάρος αυτών που πλήρωναν. Ήταν παραπλανητικό, γιατί τώρα τους ζητάτε και πρέπει να πληρώσουν.

Ότι έχουμε και εμείς ως λαός τις ευθύνες μας. Δεν είναι μόνο οι κακοί Γερμανοί και τα ξένα συμφέροντα που μας έφεραν εδώ. Η κρίση έφερε το μνημόνιο και όχι το μνημόνιο την κρίση. 

Οι αγορές έχουν μια τεράστια δύναμη. Ήταν αστείο το σύνθημα περί προδοτών, φασιστών και Πινοσετ εις βάρος της τότε κυβέρνησης, η οποία πολεμούσε ενάντια στις αγορές και στα συμφέροντα που είχαν ποντάρει δισ στην πτώχευση της χώρας μας.

Ενισχύσατε και εσείς ως ΣΥΡΙΖΑ τα συνθήματα και τώρα τα βρίσκετε μπροστά σας όπως το  "να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", που οδήγησε στη σημερινή είσοδο στο προαύλιο της Βουλής και έχετε πλήρη ευθύνη.

Ομολόγησε κ. πρωθυπουργέ αυτές, καταρχήν, τις πρώτες αλήθειες στο λαό, προχώρησε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που αφορούν την παραγωγή της χώρας, γιατί όπως γνωρίζεις, κύριε Πρωθυπουργέ, αν δεν μεγαλώσει η πίτα δεν θα έχεις να μοιράσει κάτι, όσο και αναδιανομή να θέλεις να κάνεις, Κάλεσε το λαό σε συστράτευση και ενότητα, άσε τα επικοινωνιακά κόλπα που είχατε μάθει στις σχολές στελεχών της ΚΝΕ και προχώρα με την κυβέρνησή σου σε δουλειά, δουλειά, δουλειά.

Διαφορετικά κινδυνεύεις να μείνεις στην ιστορία ως ο αρχηγός της νεοκαραμανλικής αριστεράς του εθνικολαϊκίσμού. 

Και κάτι τελευταίο. Θα συμφωνήσεις μαζί μας ότι, δεν μπορεί να εκφράζει την Αριστερά η άποψη που θέλει τα βιβλία για τα σχολεία να τα εκδίδει ο στρατός, που θέλει τις παρελάσεις για τις εθνικές επετείους τις μετατρέπει σε χοροεσπερίδες, που θέλει τη Βουλή να λειτουργεί με τη λογική του ολοκληρωτισμού, που θέλει ο φανατισμός και η πόλωση να αποτελούν κυρίαρχα και καθημερινά στοιχεία της κυβερνητικής επικοινωνίας. 

H αναφορά του Βενιζέλου στον Απόστολο Παύλο...

σχόλιο του Δημήτρη Αλ. Κλητοράκη για την αναφορά Βενιζέλου σε απόσπασμα της προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου
(http://www.press-gr.com/2014/12/h_9.html)

"Γι΄ αυτό κ. Βενιζέλε ροκανίσατε τον κ. Παπανδρέου, "σκοτώνοντας", όπως είπατε, το δημοψήφισμα που εκείνος ήθελε;
Εκείνος δεν αγωνιζόταν, κόντρα στα θηρία, στις Κάννες;
Και εσείς, αντί να τον στηρίξετε, τον ρίξατε με εκβιασμούς, αφού του δώσατε ψήφο "εμπιστοσύνης"!!!
Και όλα αυτά τα κάνατε χωρίς ίχνος ντροπής. 
Τί λιγότερο από εσάς, έκανε ο αποστάτης Κ. Μητσοτάκης στις 15/7/1965;;;"

ΞΥΝΙΔΗΣ: Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Την κρισιμότητα των στιγμών που διανύουμε την αποδεικνύουν τα συνεχή σούρτα-φέρτα των πολιτικών αρχηγών στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.Τα αδιέξοδα είναι μπροστά και οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν ήδη ξεκινήσει τη διαχείριση της περαιτέρω οικονομικής και πολιτικής κρίσης που διαβλέπουν ότι θα έχει απρόβλεπτα πλέον αποτελέσματα για τη χώρα.
Στην αρχή έψαξαν να βρουν οπωσδήποτε κάποιον που να του χρεώσουν τα πολιτικά αδιέξοδα και να πουν ότι αποσταθεροποίησε τη χώρα, τη στιγμή ακριβώς που αυτή ήταν έτοιμη να ορθοποδήσει. Πρώτος στη λίστα των πρόσφορων ο Παπανδρέου. "Κάνει κόμμα", "ρίχνει την κυβέρνηση", "τα βρίσκει με τον Τσίπρα". Αυτός όμως στο μεταξύ έπαθε και έμαθε. Κατάλαβε ότι δεν αρκεί μόνο η ηρωϊκή απόφαση να αγωνιστεί για την πατρίδα του όταν κινδυνεύει αλλά απαιτείται εξίσου στρατηγική και διαχείριση και στο εσωτερικό μέτωπο της ολιγαρχίας. Έτσι ο ΓΑΠ δεν «τσίμπισε» ούτε στα γκάλοπ ούτε πάτησε τις προκλητικές πεπονόφλουδες παρότι ο Βενιζέλος τραβάει το σκοινί μέσα από τις διαδικασίες ΔΗΠΑΡ. Οπότε ο επόμενος πρόσφορος ήταν ο Τσίπρας. Τι κι αν περρίσεψαν  γκάφες της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους, τι κι αν η Λαγκάρντ τα έχωσε στους κυβερνητικούς, τι κι αν το δήθεν τέλος του μνημονίου διέλυσε το χρηματιστήριο και εκτίναξε τα σπρέντς, τι κι αν ψάχνουμε πλέον με κυάλια μια δήλωση ξένου με θετικό πρόσημο για τη χώρα και την  αξιοπιστία της, υπεύθυνος για την αποσταθεροποίηση της χώρας στο εσωτερικό και εξωτερικό είναι ο Τσίπρας με τις θέσεις και τις δηλώσεις του!
Τι μας είπαν όμως οι πολιτικοί αρχηγοί για τον λόγο που πηγαινοέρχονται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ότι χρειάζεται ομοψυχία, εθνικό μέτωπο, συνεννόηση. Κι άρχισαν να παίζουν αμπεμπαμπλόμ για το ποιος θα δει τον Πρόεδρο πριν και ποιος μετά. Ακούσαμε διαλόγους περίσκεψης και ευθύνης και νουθεσίες του Προέδρου.
Τι επιδιώκουν; Προκειμένου να αποφύγουν τις ευθύνες τους για τις επερχόμενες εξελίξεις, (αντί σεβασμού) χρησιμοποιούν τον θεσμό και έναν αξιοσέβαστο υπέργηρο πολιτικό ως προϊόντα προς ανακύκλωση. Χρησιμοποιούν τον θεσμό και το πρόσωπο του Προέδρου, προκειμένου να μην κάνουν δύο πράγματα:
1)Να τηλεφωνήσει ο πρωθυπουργός τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους άλλους αρχηγούς και να τους ζητήσει σύμπνοια και συμπόρευση το επόμενο κρίσιμο διάστημα στα πολύ συγκεκριμένα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και
2)να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συζητήσουν όλοι μαζί σε συμβούλιο αρχηγών κομμάτων για την αποφυγή των χειρότερων σε εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Να καθίσουν δηλαδή γύρω από το τραπέζι και να συμφωνήσουν σε όσα ελάχιστα συμφωνούν ότι είναι αναγκαία να γίνουν και να ενημερώσουν τον λαό. 
Τι ; αυτά είχε κάνει ο Παπανδρέου; Ε και; αυτό δεν είναι το σωστό;
Τι φοβάται ο Σαμαράς μην πει ο Τσίπρας ότι παραιτήθηκε ενώπιόν του και του ζητήσει ο Καραμανλής ή ο Αβραμόπουλος τα ρέστα; Ή μήπως δεν έχει το προσωπικό κουράγιο να πει αν χρειαστεί ότι "αν το πρόβλημα είναι η θέση του πρωθυπουργού εγώ δεν βάζω την καρέκλα πάνω από το συμφέρον της χώρας"; Μα θα μου πείτε ο Τσίπρας θα πει ότι: "η χώρα χρειάζεται εκλογές και εμείς θα ρίξουμε την κυβέρνηση του μνημονίου και θα ξανακάνουμε εκλογές αν δεν είμαστε αυτοδύναμοι". Ε και; Κι ο Σαμαράς τα ίδια δεν έλεγε; Αν δεν θέλει οσονούπω να βρεθεί στην ίδια θέση, δηλαδή να παραδίδει στον επόμενο, ως αποτυχημένος, θα πρέπει "να μην τη δει Σαμαράς".

ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟ ΤΙ ΛΕΕΙ κάποιος και ΟΧΙ το ΠΟΥ;

του Αλέκου Στάμου

Για πάμε από την αρχή στα βασικά.
Πού επιτρέπουμε στον Νίκο Παπανδρέου να αρθρογραφεί; 
Στα ΝΕΑ και στο ΒΗΜΑ του ΔΟΛ;, στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ;, στο ΕΘΝΟΣ;, στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ;, στην ΚΟΝΤΡΑ;, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ;, στην REAL;, στην ΑΥΓΗ;, στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ; Πού;
Μήπως σε ΚΑΜΙΑ;
Μήπως του επιτρέπουμε και πρέπει να κάνει αυτό που κάνουν διάφοροι "επιφανείς" και μη που συνεργάζονται με εξωνημένες και λαθρόβιες "ενημερωτικές" ιστοσελίδες μεγαλοεπιχειρηματιών και διοχετεύουν από την πίσω πόρτα "ειδήσεις", "απόψεις" και "σενάρια"; Ανώνυμα και εκ του ασφαλούς; (νομίζουν).
Γιατί είδα κάποιους φίλους να "παρεξηγούνται" επειδή ο Νίκος Παπανδρέου αρθρογράφησε στην νέα εφημερίδα του Χατζηνικολάου την ΑΓΟΡΑ. 
Αν το επιχείρημα είναι ότι δεν πρέπει να αρθρογραφεί σε εφημερίδες που έχουν βρίσει και υπονομεύσει τον Γιώργο Παπανδρέου τότε ΔΕΝ πρέπει να ξαναδημοσιεύσει τις απόψεις του σε εφημερίδα. Γιατί ΟΛΕΣ έχουν κάνει κατά καιρούς το ίδιο πράγμα, έχουν βρίσει χυδαία και υπονομεύσει τον ΓΑΠ.
Αν το επιχείρημα είναι ότι δεν πρέπει να αρθρογραφεί σε εφημερίδες που ανήκουν σε μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλοπαράγοντες τότε ΔΕΝ πρέπει να ξαναδημοσιεύσει τις απόψεις του σε εφημερίδα. Γιατί ΟΛΕΣ ανήκουν άμεσα ή ΕΜΜΕΣΑ σε τέτοιους.
Πήρα το πρώτο φύλλο της ΑΓΟΡΑΣ. Η αίσθηση που έχω είναι ότι είναι αρκούντως σοβαρή και αξιοπρεπής σε σύγκριση πάντα με τα υπόλοιπα έντυπα του Σαββάτου. 
Διάβασα και το άρθρο του Νίκου Παπανδρέου. Επισημαίνει και αναδεικνύει μια πραγματικότητα που την αντιλαμβανόμαστε όλο και περισσότερο όλοι μας. Το γεγονός δηλαδή ότι στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής κυβέρνηση και Σύριζα έχουν πλησιάσει τόσο πολύ που ακούγεται παράταιρη η πόλωση που προσπαθούν να καλλιεργήσουν. Διαβάζοντάς το "ανάποδα" συμπεραίνει κανείς ότι με μεγάλη ευκολία οι "αντιμνημονιακές" και αντιπαπανδρεϊκές δυνάμεις του 2011 προσαρμόζονται στις μνημονιακές επιταγές. Εφαρμόζοντας και υποσχόμενοι μάλιστα πολιτικές πολύ πιο επώδυνες και κακέκτυπο αυτών της Κυβέρνησης Παπανδρέου.
Δεν είδα κάποιον να κρίνει και να σχολιάσει ΤΙ γράφει ο Νικ Παπανδρέου στο άρθρο του. Ασχολούνται μόνο με το ΠΟΥ το γράφει. 
Κι αυτό είναι υπεκφυγή. Τουλάχιστον. 
Γιατί μπορεί κάλλιστα να είναι ΚΑΙ κάτι άλλο.

Παπανδρέου: Η ώρα του ναι και η ώρα του όχι

Ο έντονος διάλογος που έχει αναπτυχθεί στο διαδίκτυο περί της χθεσινής ψήφου εμπιστοσύνης του Γιώργου Παπανδρέου μπορεί να χαρακτηριστεί επιπόλαιη και επιφανειακή.
Να σημειώσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το 2011, όταν βουλευτές της σημερινής ηγετικής ομάδας εκβίαζαν με παραίτηση, μπορούσε να χρησιμοποιήσει την ψήφο εμπιστοσύνης για να τον ρίξουν, να προχωρούσε σε εκλογές- έχοντας διαγράψει τους μόνιμους υπονομευτές του. Προσωπικά ο ίδιος και το ΠΑΣΟΚ θα έβγαιναν κερδισμένοι. Άλλωστε είναι μια από τις κατηγορίες εναντίον του ακόμη και από «φίλους του».
Αντ' αυτού προτίμησε όπως όλοι γνωρίζουμε να παραιτηθεί (μάλιστα η Τρέμη και ο Πρεντετέρης αγωνιούσαν για το πότε, επειδή δεν παραιτήθηκε την αμέσως επόμενη μέρα) παρά να τεθεί σε κίνδυνο η χώρα (διαπραγμάτευση για PSI).
Ποιος μπορεί να διανοηθεί ότι ο ίδιος ο άνθρωπος θα καταψήφιζε μια κυβέρνηση εκλεγμένη για να προκαλέσει εκλογές όταν έχουμε μπροστά μας τη διαπραγμάτευση για το χρέος και την εκλογή Προέδρου ; 
Σημαίνει ότι την αποδέχεται; Όχι. όταν έπρεπε να συγκρουστεί (τράπεζες- νόμος για την παιδεία) το έκανε. Με την χθεσινή ψήφο δήλωσε την ανοχή του.
Έχοντας ένα πολιτικό σκηνικό που κυριαρχεί ένας αλαζονικός ΣΥΡΙΖΑ,  που κατά τις δηλώσεις του (αποκλείοντας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) του απομένουν για συνεργασία η ΑΝΕΛ και η ναζιστική Χρυσή Αυγή (αφού το ΚΚΕ δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν θα συνεργαστεί).
Και είναι καλύτερη η συγκυβέρνηση με την ΝΔ και τον Μπαλτάκο; 
Φυσικά και όχι.  Αλλά στην πολιτική όταν προβαίνει κάποιος σε κινήσεις – αφού αυτές δεν εξυπηρετούν προσωπικές πολιτικές – οφείλει να έχει συγκεκριμένο και  εφικτό στόχο, ο οποίος θα υπηρετεί τη χώρα.
Με την καταψήφιση της κυβέρνησης ποιος θα ήταν ο στόχος ; Οι εκλογές; Με ποιο απώτερο σκοπό; Ανατροπή της κυβέρνηση της ΝΔ και νέα κυβέρνηση υπό το Τσίπρα ; Νέα προγραμματική συμφωνία ; Απεμπλοκή του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση ανεξαρτήτως αποτελέσματος;  
Γιατί πρέπει να συμφωνήσουμε ότι είναι τελείως διαφορετικό να στοχεύει σε εκλογές όπου θα θέσει τους εκλογικούς και μετεκλογικούς στόχους και άλλο να χρησιμοποιήσει μια θεσμική διαδικασία για την ανατροπή της κυβέρνησης ενώ παράλληλα βρίσκεται στο κόμμα που συμμετέχει στην κυβέρνηση.

Την 1η Σεπτεμβρίου, μετά την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου κάποιοι αυτοπαγιδεύτηκαν και στο παιχνίδι των ΜΜΕ και έτσι ούτε τα 4.000 άτομα που χωρίς ιδιαίτερη κινητοποίηση παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, ούτε η ομιλία του Παπανδρέου έγιναν γνωστά ευρύτερα στην κοινωνία.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει δείξει μεγάλη πίστη στις αρχές του. Ας έχουμε εμπιστοσύνη, λοιπόν, ότι τη στιγμή που θα πρέπει να παρέμβει τόσο για τη χώρα όσο και για την παράταξη θα το κάνει.


Ένας αναγνώστης 

Περί έρωτος, πολιτικής, γλώσσας και άλλων δαιμονίων

του Ηλία Κολοκούρη
Καθώς ο καιρός περνά και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δείχνει όλο και περισσότερο να είναι η μοναδική διαφορετική (;) πρόταση για λύση του ελληνικού προβλήματος, η μόνη ελπίδα να ορθοποδήσει η καθημερινότητά μας, να βγούμε από τη σαπίλα και το τέλμα, να συνέλθουμε από το κώμα και από τις σχεδόν υπερρεαλιστικές ελπίδες του πρωκτογενούς πλεονάσματος, καλό είναι πού και πού να θυμόμαστε πώς ακριβώς ξεκίνησε η πορεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κι αυτό γιατι στην πορεία προς την εξουσία τα παλαιά αυτά επιχειρήματα θα λέγονται όλο και λιγότερο, θα μαλακώνουν και ο Δραγασάκης θα απευθύνει φιλικές προσκλήσεις προς τους «παπανδρεϊκούς» (υπάρχουν ακόμα λάτρεις του φαντάσματος του Δαρείου; Στυγία τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται: /νεολαία γὰρ ἤδη /κατὰ πᾶσ᾽ ὄλωλεν. /βάσκε πάτερ ἄκακε Δαριάν, οἶ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΠΕΡΣΑΙ, 667) και θα αποδέχεται ως και το περίφημο «Λεφτά υπάρχουν».

Αυτό εδώ το κείμενο δεν καμώνεται πως κατέχει την αλήθεια. Την γυρεύει. Ζητάει να μάθει, δεν ξέρει. Πάμε στο δια ταύτα όμως, κατευθείαν. 

Η πολιτική έχει πολλές ομοιότητες με τον έρωτα. Προγαμιαίως (και προεκλογικώς) όλα είναι δυνατά. Όλα γίνονται. Ωσάν τον μήνα του μέλιτος, ο ψηφοφόρος ερωτεύεται τον πολιτικό, τον επιλέγει και τον ψηφίζει. Ως ο μέλλων γαμβρός, ο πολιτικός ομοιάζει να λέει στην μέλλουσα ψηφοφόρο νύμφη “Θα σε κάνω βασίλισσα. Σε παλάτι θα σε έχω!”. Η ψηφοφόρος ερωτεύεται αυτό το χαρούμενο, ηδύ μέλλον και ψηφίζει. Και μετά τον μήνα του μέλιτος, έρχεται ο έγγαμος βίος. Η πραγματικότητα. Τότε που καταλαβαίνεις ότι καλός ο έρωτας, αλλά κάποιος πρέπει να πληρώσει και τα κοινόχρηστα. Ο έρωτας δεν φεύγει, εκεί είναι, τις περισσότερες φορές. Αφού αυτόν διάλεξες. Αυτόν θέλεις να παντρευτείς για τα επόμενα τέσσερα χρόνια! Τέλος!

Για να δούμε τώρα. Πότε ερωτεύτηκαν τελευταία φορά οι Έλληνες; Όσο και αν μας ενοχλήσει, ο τελευταίος πολιτικός που ερωτεύτηκαν ήταν ο Παπανδρέου. Έταξε παλάτια; Δεν θα το έλεγα. Με την επανάληψη μίας φράσεως από τα ΜΜΕ, ωστόσο, σήμερα πολύ ισχυρίζουνται αυτό.

Η κυβέρνηση επί του παρόντος είναι συνοικέσιο. Ποια έκανε το προξενιό; Ποιος κανόνισε το γάμο; Σίγουρα όχι ο ψηφοφόρος πάντως. Δεν ξέρω. Είναι ένας γάμος ευλογημένος, αλλά δίχως έρωτα εκ μέρους του ψηφοφόρου. Μια κυβέρνηση ανέραστη. Καθόμαστε στο κρεβάτι, μουρμουράμε συνέχεια μαζί της, και όταν σβήνουν τα φώτα δεν θέλουμε ούτε λίγο να την χαϊδέψουμε. Ούτε εκείνη δείχνει να μας αγαπά ή να μας προσέχει. Μας έχει σκίσει. Τώρα, τον ΓΑΠ γιατί τον ερωτεύτηκαν οι ψηφοφόροι; 

Μπορώ παρακαλώ να μην ξανακούσω πως τον ερωτεύτηκαν για το “Λεφτά υπάρχουν”; Το ανωτέρω ειπώθηκε μία φορά και επαναλήφθηκε δισεκατομμύρια υπό ετέρων εταίρων τινών. ΔΕΝ ήταν λοιπόν ο λόγος εκλογής. Ούτε ήταν το ειπωμένο ψέμα. Άλλωστε, σήμερα, αφού το κριτίκαρε, το εκφέρει ως επιχείρημα και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Τα επιχειρήματα κατά του Γιώργου Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξαν δύο, ανεξαρτήτως προελεύσεως ή πηγής. Διανοητές της αριστεράς και αδαείς της ακροδεξιάς έλεγαν διαρκώς τα δύο εξής.

Επιχείρημα Πρώτον. Ο Γιώργος δεν ξέρει να μιλήσει. Μειωτικά θα τον πούμε και «Γιωργάκη», τρώει τούμπες με το ποδήλατο, άρα: «Ο Γιωργάκης είναι ανίκανος». 

Δες τι έκανε με τις ορθοπεταλιές. Δες τα σαρδάμ. Δες τα λάθη. Το παιδί δεν ξέρει να μιλήσει. Δεν κατάλαβε τι υπέγραφε. Του είπανε “να βάλε εδώ την υπογραφή” και αυτός την έβαλε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Λάκη Λαζόπουλο να λέει “μα δεν σου είπανε βρε αγόρι μου να προσέχεις πού την βάζεις!”. Ευτυχώς προσέχεις εσύ, Λάκη, πού την βάζεις.

Τον άκουσα τον Λάκη και εσχάτως να λέει το πανέξυπνο “Ηλίθιος, Πανηλίθιος, Παπαπανδρέου”. Μάλιστα. Σοβαρότατο επιχείρημα. Πού ακριβώς το στηρίζουμε; Δεν μιλάει σωστά ελληνικά. Άρα είναι ηλίθιος λέει ο μέγας Λάκης. 

Το να κρίνεται κάποιος κακόπιστα, με ιδιοτελή κίνητρα (με αναγκάσατε να υπηρετήσω την πατρίδα ως στρατιώτης- θα σας βρίζω μια ζωή) στα πλαίσια δήθεν σάτιρας ή τάχα μου υψηλής κριτικής μόνον από τους λόγους του και το πώς αυτοί εκφέρονται, παρακάμπτει παντελώς τον ίδιο. Με την λογική αυτή, κρίνουμε έναν δίγλωσσο ωσάν να ήταν μονόγλωσσος. 

Το επιχείρημα υποτίθεται ότι είναι ηθικό, αλλά δεν είναι. Υποβάλλει το στερεότυπο περί γλωσσικής ισχύος. Όπως παλαιά γελάγαμε μειωτικά με τις τοπικές προφορές ιδιωμάτων, λες και γίναμε αίφνης όλοι Αθηναίοι. Το γέλιο έναντι στην προφορά της Μακρυπούλια στο Παραπέντε, με το παχύ gli και gni, δεν είναι απλό γέλιο. Ο γελών αποδέχεται τον γλωσσικό αριστοκρατισμό, την άποψη ότι «αυτή είναι χαζή επειδή μιλάει έτσι». Με άλλα λόγια, όσο δεν δικαιούμαι να γελάω επειδή ο Ρουμελιώτης προφέρει το «παιδί» «πιδί», άλλο τόσο δεν δικαιούμαι να γελάω και να ειρωνεύομαι πολιτικά τον Παπανδρέου επειδή λέει τις κάλπες κάλτσες. Αλλιώς, ο Μακρυγιάννης που συγκίνησε τον νομπελίστα Γιώργο Σεφέρη δεν αξίζει να διαβαστεί- διότι αν δείτε έστω και μία σελίδα από τα Οράματα και Θάματα, ένα εντυπωσιακό αφήγημα ονειρικής θρησκοληψίας θα φρικάρετε από την ανορθογραφία και την «αμορφωσιά». Λέμε ότι ο Μακρυγιάννης είναι ηλίθιος επειδή δεν ξέρει να γράψει σωστά; Όχι. Αντίθετα πολλοί λένε ότι σε αυτόν βρίσκεται η πιο φυσική και ρέουσα δημοτική γλώσσα. Άρα; Άρα δεν μπορώ να κρίνω ηθικά έναν πολιτικό άνδρα από γλωσσικά λάθη που κάνει ένας αμφιδύναμα δίγλωσσος. Τα λάθη ΔΕΝ έχουν ηθική. Τον παραδίδω στους γλωσσολόγους για ανάλυση, αλλά δεν τον κρίνω πολιτικά από αυτό.

Αν γυρίσω και πω ότι ο δίγλωσσος είναι κατώτερης νοημοσύνης και δεν κάνει για τίποτε, μόνο και μόνο επειδή εναλλάσσεται ανάμεσα σε δύο συστήματα, ακούγομαι ή δεν ακούγομαι χρυσαυγίτης; Θα πεις, δεν θέλω έναν δίγλωσσο πρωθυπουργό χώρας. Αυτή η θέση, είναι ή δεν είναι αριστοκρατική; Και όταν εκφέρεται από την πεφωτισμένη αριστερά με πανέξυπνη ειρωνεία είναι ή δεν είναι συντηρητικοποίηση της αριστεράς; 

Παρ' όλα αυτά όμως, το επιχείρημα επιστρέφει. «Ο Γιωργάκης δεν» λένε. Γι' αυτό τα τραβάμε όλα αυτά σήμερα. Κρίνουμε δηλαδή ηθικώς κάτι το οποίο δεν κρίνεται ηθικώς. Τα σαρδάμ. Τα λάθη στο ποιόν ενεργείας. Φαινόμενα συνηθισμένα για τους γλωσσολόγους. Έννοιες πρότερα ανύπαρκτες στο ελληνικό λεξιλόγιο (συμμετοχική δημοκρατία, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πράσινη ανάπτυξη) που έφερε ο ΓΑΠ πρώτος δεν τις προσμετράμε επ' ουδενί. Τις αναπαράγουμε, παρακάμπτοντας την πηγή τους.

Επιχείρημα Δεύτερον. Ο Γιώργος είναι πράκτορας. Εδώ τι ανασκευή επιχειρήματος να κάνω; Είναι αστείο από μόνο του. Το ανησυχητικό εδώ είναι η ταύτιση αριστεράς και άκρας δεξιάς. Τα ίδια λέγει ο «αριστερός» Λαζόπουλος, ο ίδιος ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ο μέσος χρυσαυγίτης ψηφοφόρος. Ξεμένω από λόγια. Χρυσαυγίτες ψηφοφόροι ωρύονταν για τον Τζέφρυ «είναι μισθοφόρος του εβραϊκού λόμπυ», «τα παίρνει από τον Σόρος» και άλλα τέτοια όμορφα. Ανασκευάζεται το γελοίο; Φίλοι αναβαπτισμένοι Συριζαίοι ανακάλυπταν ότι «ο Τζέφρυ από κάπου τα παίρνει». Άντε να απαντήσω. Νόμιζα ότι η συνωμοσιολογία είναι χάρισμα των σκοταδιστών, των φασιστοειδών που γουστάρουν να τα βάζουν όλα σε ένα μπλέντερ, να τα τυλίγουν με την μάρκα “ΕΘΝΟΣ” και να μου τα πουλάνε. Δεν απαντούσα. Ήλπιζα στους μαρξιστές του ΚΚΕ. Αυτοί ναι, δεν είπαν ότι ο ΓΑΠ τα παίρνει. Άλλη πολιτική είπαν. Τι ανασκευή του επιχειρήματος, καλύτερα να συζητήσουμε άλλα σημαντικά. Τελικά ζει ο Έλβις Πρίσλεϋ; Ποιος δολοφόνησε τον Κένεντυ; Υπάρχουν εξωγήινοι; Ζουν ανάμεσά μας;

Αν αναζητήσουμε ποιος ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός της Ελλάδας ο οποίος εκλέχθηκε από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού -την αληθινή πλειοψηφία όμως- αυτός είναι ο ΓΑΠ. Έκτοτε δεν έχουν ακολουθήσει επιλογές του λαού (σωστές ή λάθος δεν το κρίνουμε εδώ) αλλά συνεπικουρούμενες επιλογές. Άμποτε να ξαναεκλεχθεί πρωθυπουργός και να τον θέλει ο Έλληνας ψηφοφόρος! Αλλά δεν βλέπω να συμβαίνει σύντομα. Όλοι παρουσιάζουν τη λογική της «συναίνεσης» ως μόνη λύση.

Τέλοσπάντων, αυτό το κείμενο αναρωτιέται. Τίποτε δεν ξέρει. Θέλει να πεισθεί κατά του ΓΑΠ με επιχειρήματα και αποδείξεις. Απλώς παρακαλώ, συντρόφοι, φέρτε μου ένα δυο άλλα. Όχι ότι είναι γλωσσικά ανίκανος ή ότι τα παίρνει. Λοιπόν, ιδού η Ρόδος. Επιχειρήματα παρακαλώ.

Θα μου πεις, ο έρωτας και η λογική δεν συμβαδίζουν. Όταν χωρίζουμε, πάντα το πρώην έτερον ήμισυ υβρίζουμε. Όλα τα στραβά της πρώην βρίσκουμε, της τα φορτώνουμε και εκείνη που είχαμε στο βάθρο βυθίζουμε στα Τάρταρα. Παρακαλώ, όμως, μιας και ήταν όντως ο τελευταίος εκλεγμένος με πλειοψηφία ψηφοφόρων έλληνας πρωθυπουργός, μπορούμε να τον εξηγήσουμε/ κριτικάρουμε/ αναλύσουμε λιγάκι λογικότερα;

ΠΟΙΟΙ ΕΦΕΡΑΝ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΙΟΙ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ- Κατασκευασμένοι Μύθοι και Πραγματικότητα

του  Κωνσταντίνου Ι  Παπαζαχαρίου

‘Εν ‘Αρχή ήν ό Λόγος,….Τό Πνεύμα τού Maastricht.....καί έν συνεχεία..... Η Μνημονίων Κάθοδος        
 '' Βεβαιωθείτε ότι θα πάρετε αποφασιστικά μέτρα για να κτίσετε την  εμπιστοσύνη στις  αγορές''....    
                                                                  Barack Obama to Angela Merkel  &  Nicolas  Sarkozy  
                                                                                                                                8 Μαίου 2010
                                                     
     Ηταν η καθοριστική παρέμβαση, του Προέδρου Obama  τηλεφωνικά (σύμφωνα με τον Εκπρόσωπο Τύπου του Λευκού Οίκου, Robert Gibbs), στην Καγκελάριο της Γερμανίας  Angela Dorothea Merkel  και στον  Πρόεδρο της Γαλλίας  Nicolas Paul Stephane Sarkozy, το Σαββατοκύριακο της  8 & 9 Μαίου 2010, το καλούμενο και ''The Trillion-Dollar Weekend'' (ή €750 δισ.),  πού έβαλε τέλος στην πολύμηνη αναβλητικότητα της EU και στις ατέρμονες συζητήσεις επί συζητήσεων,  αξιωματούχων ένθεν και εκείθεν του Ατλαντικού,  για την  έγκριση και κατάστρωση του πολυπόθητου πακέττου σωτηρίας (rescue package) της Ελλάδος και των υπόλοιπων υπερ-χρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης (GIPSI χώρες, πρώην PIIGS).
      '' Οι Ευρωπαίοι θα ανταποκριθούν αποφασιστικά στην κρίση το αργότερο μέχρι το τέλος της ημέρας '' διαβεβαίωσε τον Πρόεδρο Obama η Γερμανίδα Καγκελάριος, τονίζοντας ότι  '' θα μπεί ένα νούμερο  στο πακέττο  διάσωσης, το οποίο θα είναι αρκετά μεγάλο για να πείσει τις αγορές ότι το θέμα έχει διευθετηθεί μιάς διά παντός ''  προσθέτοντας ότι από την πλευρά μας,  ώς ανταπόδοση,
       ''Αναμένουμε από Εσάς να εξασφαλίσετε (!) ότι το ΔΝΤ θa συμφωνήσει να παίξει ένα ρόλο στο πακέττο σωτηρίας''.!!!
                          ( μετά από αυτή την έκκληση δεν θα έπρεπε να συνεχίσω την ανάλυση ! )

    ''Europeans would make a ''decisive response'' to the crisis by later that day, meaning that a number will be attached to the package that was big enough to convince the markets the issue has been settled once  and  for all ''
      '’In return, we want you to make sure (!) that the International Monetary Fund would agree to play a role in the rescue ''.
                                                                                      Angela Merkel  to  President Barack Obama

    Μερικές μέρες πρίν, είχε προετοιμάσει το έδαφος για την παρέμβαση του Obama και συγκεκριμένα την Πέμπτη 6 Μαίου 2010, ο Timothy Geithner, Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, μετά από συνεννόηση με τον Πρόεδρο Barack Obama στο Λευκό Οίκο.  Εκανε 26 τηλεφωνήματα σε Αμερικανούς Πολιτικούς, Συμβούλους του Λευκού Οίκου, δημοσιογράφους των Washington Post, The New York Times & Wall Street Journal, στον  Ben Bernanke (της FED) και σε στελέχη της, - και δύο στον  Jean-Claude Anne Marie Louis Trichet, ο οποίος την ίδια ημέρα συνεδρίαζε στην Λισαβώνα με τα μέλη του Κυβερνείου της ECB, για θέματα επιτοκίων και πληθωρισμού (!)  και όχι για να αποφασίσουν επί τέλους, για το κατάλληλο πακέττο διάσωσης, των προβληματικών χωρών της Ευρωζώνης ώστε να ηρεμήσουν τις αγορές και να σταματήσουν την επέκταση του πανικού παγκοσμίως. Το μήνυμα του Geithner στον Trichet και άλλους Ευρωπαίους  αξιωματούχους εκείνη την ημέρα και τις ημέρες που ακολούθησαν - και για αυτό το θέμα, στα χρόνια που ακολούθησαν - δεν προέκυψε ξαφνικά. Ο Geithner με την ιδιότητά του ως Υπουργού Οικονομικών και με μακρά εμπειρία στην αντιμετώπιση οικονομικών κρίσεων σε διάφορα κράτη ( Μεξικό, Ταυλάνδη, Ινδονησία, Νότια Κορέα, Βραζιλία κ.τ.λ.), όπως επίσης και στις ΗΠΑ, όπου από την εποχή που ο Barack Obama ανέλαβε την Προεδρία, το οικονομικό επιτελείο μετά από σκληρούς αγώνες εφάρμοζε μεθόδους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, ακολουθώντας την πολιτική,  stimulus-verus-austerity (Quantitative Easing ή QA). Ο Geithner είχε κατ' επανάληψη προσπαθήσει, με απ' ευθείας επαφές ή σε διεθνείς Συσκέψεις (G-7, G-20), να πείσει τους αναποφάσιστους Ευρωπαίους συναδέλφους του να καταλήξουν σε κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη, τον μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της των ΗΠΑ, όπου το οιοδήποτε οικονομικό της χάος, λόγω των αλληλοσυνδεόμενων οικονομικών συστημάτων, θα αποτελούσε μία μεγάλη απειλή για την υπό εξέλιξη  ανάκαμψη των ΗΠΑ.  Η κυριαρχούσα στις ΗΠΑ, πολιτική της Κυβερνήσεως Obama σε διεθνές επίπεδο, θα εστιάζετο στο να εμποδισθούν οι Ευρωπαίοι Ηγέτες να αναφλέξουν και πάλι την οικονομική κρίση και να σπρώξουν την παγκόσμια οικονομία πίσω στην άβυσσο, από την οποία το οικονομικό επιτελείο των  ΗΠΑ έκανε τιτάνιο αγώνα για να εξέλθει. Ο πυρετός της λιτότητας και του χάους στην Ευρώπη ήταν στις προτεραιότητες των προβλημάτων, για τα οποία οι ΗΠΑ έκαναν προσπάθειες να λύσουν σε συνεννόηση με τους Ευρωπαίους Εταίρους. Στην διεθνή διάσκεψη των G-7 στο Iqaluit του Αρκτικού Κύκλου στον Καναδά τον Φεβρουάριο του 2010, οι Ευρωπαίοι, σύμφωνα με τον Timothy Geithner, συζητούσαν κατά την διάρκεια των γευμάτων, κυρίως για το ελληνικό πρόβλημα, και για την αμετάκλητη ανάγκη εφαρμογής σκληράς λιτότητας και ήταν έξαλλοι για την ελληνική ανεύθυνη καταστροφική σπατάλη και ψευδολογία, με διάθεση για σκληρά τιμωρία τους. Ο Geihtner τους προέτρεψε να εφαρμόσουν αξιόπιστο και επαρκώς μεγάλο τολμηρό σχέδιο διάσωσης (και όχι το γελοίο πακέττο στήριξης των €25 δισ. που απεφάσισαν μετά από 2 εβδομάδες, το οποίο δεν έφθανε καν για  να καλύψει τις δανειακές ανάγκες της χώρας μέχρι την άνοιξη και το οποίο επί πλέον απαιτούσε εφαρμογή  σκληρών μέτρων λιτότητας), ώστε να διαβεβαιώσουν αξιόπιστα τις αγορές ότι δεν θα επιτρέψουν χρεοκοπίες χωρών τους ή την κατάρρευση του παγκόσμιου  τραπεζικού συστήματος. Και ότι ή κρίση θα έπρεπε να λυθεί τόσον από Ευρωπαικές Κυβερνήσεις όσον και από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, σε συνεργασία. Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ θα υποστήριζαν μία μεγαλύτερη οικονομική συμμετοχή  από το ΔΝΤ, αλλά όχι ώς αντικατάστατο μίας περισσότερο ουσιαστικής Ευρωπαικής δέσμευσης. Είπε επί πλέον στους Ευρωπαίους, ότι εάν σχεδίαζαν να ''κρατήσουν κάτω πατημένο το λαιμό της Ελλάδας'', θα έπρεπε να βεβαιώσουν τις αγορές με το κατάλληλο πακέττο στήριξης, ότι δεν θα επέτρεπαν χρεοκοπίες κυρίαρχων κρατών ή την κατάρρευση τραπεζικών συστημάτων επί πλέον δε ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ελληνικό πρόβλημα χαλαρά και χωρίς υπερβολές,  .  
  ''Απλώς μην το παρακάνετε'', τους είπε. ''Εάν δεν εξαλείψετε τον κίνδυνο της  καταστροφικής αποτυχίας,  δεν υπάρχει πιθανότητα να λύσετε αυτό το πρόβλημα''.
                                                                                                                                   Timothy Geithner
                                                                                                       G-7 , Iqaluit, Canada, February 2010

ΤΟ ΠΑΣΟΚ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ Η ΗΓΕΣΙΑ

του ΦΑΦΟΥΤΗ ΑΛΕΚΟΥ*

Πολλά λέγονται και γράφονται τις τελευταίες μέρες για το ΠΑΣΟΚ, για την ανασυγκρότηση, για τη Δημοκρατική παράταξη και την Κεντροαριστερά.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ περνά τη δυσκολότερη κρίση από την ίδρυσή του. Οι πολιτικές απαντήσεις πρέπει να δοθούν μόνο μέσα από ένα ανοιχτό συνέδριο, όπου θα τεθούν όλα από την αρχή για πολιτικές και πρόσωπα.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα οφείλει, εδώ και τώρα, να ανανεωθεί, να αναγεννηθεί και να ανασυγκροτηθεί μέσα από μία ώριμη υπέρβαση του ίδιου του εαυτού του, μέσα από τη θετική μετεξέλιξη και τον σύγχρονο προσδιορισμό του ίδιου του ρεύματος της Δημοκρατικής παρατάξεως, που σηματοδοτεί εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα μια υπαρκτή κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι συνυφασμένο με τη συσπείρωση, την ενιαία έκφραση, τη συνοχή και τη δυναμική της Δημοκρατικής παράταξης.
Χρειαζόμαστε λοιπόν πολιτική πρόταση ανασυγκρότησης στόχων και πολιτικών για την Ελλάδα του αύριο, που θα μας οδηγήσει σε κοινωνικές συναινέσεις για τα μεγάλα Εθνικά μας θέματα και τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
Γι’ αυτό πρέπει να φαίνονται αισθητά και να προσδιορίζονται οι διαφορές μας με τον Νεοφιλελευθερισμό σε όλα τα κρίσιμα πεδία της οικονομίας, βάζοντας μπροστά τις κοινωνικές προτεραιότητες των πολιτών. Δεν πρέπει να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με μυαλά που μας έφεραν στην καταστροφή του 2009 και που συνεχίζουν τα ίδια αυτά μυαλά να υπηρετούν μεταπρατικές – κομπραδορικές πολιτικές ξεπουλήματος της χώρας.
Όλοι οι Έλληνες σήμερα αισθάνονται ότι ζουν σε ένα κράτος που τους έχει εγκαταλείψει, αδικήσει και εξαθλιώσει κοινωνικά. Μια μεσαία κοινωνική τάξη που διαλύεται. Η μακροχρόνια ανεργία καλπάζει, χωρίς ελπίδα ουσιαστικής επιστροφής. Παραδοθήκαμε σε δεξιές – νεοφιλελεύθερες πολιτικές με οικονομικά μοντέλα λιτότητας. Αφήσαμε το κεφάλαιο να παράγει ανεξέλεγκτα κέρδη, δημιουργώντας μια αγορά καθόλου ορθολογική και ελεύθερη.
Δεν αντιληφθήκαμε πόσο απόμακρες και απελπισμένες μοιάζουν οι πολιτικές ενέργειές μας αυτές, για τους πολίτες και πόσο οι ενέργειες αυτές συνδέονται με την αγωνία να διατηρηθούμε με νύχια και δόντια στην εξουσία.
Το τίμημα το πληρώσαμε και το πληρώνουμε ακόμα. Οι πολίτες, μας γύρισαν την πλάτη και αναζήτησαν άλλες μορφές ιδεολογικής έκφρασης. Και όσοι από αυτούς είχαν τη διάθεση να αντισταθούν, υιοθέτησαν τις δυνάμεις της Αριστεράς, ΟΧΙ επειδή πιστεύουν σε αυτές, αλλά διότι δεν θέλουν να παραδώσουν τα όπλα ακόμη χωρίς μάχη.
Γι’ αυτό να παραδεχθούμε και να ζητήσουμε συγγνώμη, μέσα από την αυτοκριτική μας και παράλληλα να διορθώσουμε τα λάθη μας που μας απομάκρυναν από το ένα θετικό, την πίστη μας για ένα κόσμο που βάζει πρώτα τον άνθρωπο.
Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα σύγχρονο δημοκρατικό πατριωτικό και Σοσιαλιστικό κίνημα με Ευρωπαϊκό ορίζοντα και προσανατολισμό και οφείλει να προσδιοριστεί τόσο ως προς τη μνήμη του παρελθόντος όσο και ως προς τη μνήμη του μέλλοντος για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Πρέπει να κατοχυρώσουμε στο συνέδριό μας τις αρχές, τις αξίες και τις ιδεολογικές μας συμφωνίες, καθώς και την ηθική μιας αλληλεγγύης για ένα ενιαίο μεγάλο και πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος.
Απορρίπτοντας το Μικρό και φοβικό ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα βρίσκεται μονίμως στην γωνία, απολογούμενο για τους πάντες και τα πάντα.
Να απορρίψουμε αυτούς που έκαναν και κάνουν ιδεολογία τα ευχολόγια και τους τακτικισμούς, τις ομάδες και τις ομαδούλες.
Να απορρίψουμες εκεινους που δεν μπορούν και δεν γνωρίζουν.
Ακόμα και εκείνους που κατά καιρούς μας οδήγησαν σε ιδεολογικούς συμβιβασμούς, τους οποίους πληρώσαμε ακριβά.

την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς!

του Νίκου Μανδρόχαλου 

Όλα τα κόμματα ανεξαρτήτως ποσοστών πρέπει να διέπονται από πολιτική ηθική! Δεν είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα να έχει όσες συνιστώσες τόσες και θέσεις για πολύ σημαντικά ζητήματα τα οποία το 2009-2011 έριξαν την κυβέρνηση!
Δεν μπορεί να παίζει με την θέση του απέναντι στο μνημόνιο, ανάλογα με το ακροατήριο!
Δεν επιτρέπεται αριστερό κόμμα να συνεχίζει να τραμπουκίζει (βλ. σαμποτάζ στο Ποτάμι) θυμίζοντας τα σφιχταγγαλιάσματα των "αγανακτισμένων " συριζαίων με τους "αγανακτισμένους" χρυσαυγίτες...
Δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με την δημοκρατία καταθέτοντας πρόταση μομφής στον πρόεδρο της Βουλής για τα μάτια του κόσμου (ενώ γνώριζαν τα στελέχη του πως δεν είχαν το δικαίωμα, λόγω προηγούμενης πρότασης μομφής εντός εξαμήνου), ενώ σήμερα να σφυράει αδιάφορα για το "ζήτημα Μπαλτάκου"!
Τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ τον "δανείστηκε", γεγονός που φαίνεται κι από τις διακυμάνσεις στα ποσοστά του ανάλογα με τις περιστάσεις, όμως...
την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς!
Τέλος, το κόμμα δεν προδίδει, διότι δεν έχει προσωπικότητα, ζωή, λόγο! Αντιθέτως οι άνθρωποι που αποτελούν το κόμμα...

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία

του Σταύρου Στραβόλαιμου

Κοίτα που φτάσαμε εν έτει 2013. Να οργανώνονται συνωμοσίες εναντίον πρώην βουλευτή, υφυπουργού και γραμματέα κόμματος, με όχημα υπόλογους ΚΥΠαντζήδες ρουφιάνους και να γίνονται αποδεκτές οι αιτιάσεις και οι ισχυρισμοί τους από τη δικαιοσύνη.
Τόσο μάλιστα που 10 αστυνομικοί ορμήσανε στο σπίτι του και το έκαναν άνω κάτω για να βρουν έγγραφα που κυκλοφορούν ελεύθερα στην πιάτσα και βρίσκονται με ευκολία στα χέρια του κάθε δημοσιογράφου. Και ασκήθηκε δίωξη. Ναι δίωξη. Παρανόμησε, λέει, ο πρώην υπεύθυνος τεκμηρίωσης του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμακης γιατί κατείχε κρατικά έγγραφα που δεν επιτρεπόταν.
Τι να πει κανείς και πώς να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Αναφέρθηκε το όνομα του, ξώφαλτσα, δοθείσης ευκαιρίας, που λέμε, σε μια υπόθεση κραυγαλέα αστεία και άσχετη, που ερευνάται η δήθεν επιχείρηση δολοφονίας του Καραμανλή, μια υπόθεση που κάνει ακόμα και τα μικρά παιδιά να γελάνε.

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΣΙΜΠΗΣΟΥΜΕ

Τη θέση μου και τις απόψεις μου για τον ΣΥΡΙΖΑ τις ξέρετε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε πολλά, πάρα πολλά θέματα έχει λάθος πολιτικές, σε πολλά περισσότερα τις διατυπώνει με λάθος τρόπο. Οι καταγγελίες του όμως για ενδεχόμενη προβοκάτσια και ακροδεξιό εκτροχιασμό της κυβέρνησης έχουν βάση.

Η κυβέρνηση Σαμαρά και το περιβάλλον Σαμαρά είχε και έχει προνομιακές σχέσεις με την ακροδεξιά και τις εκφράσεις της σε όλα τα επίπεδα. Οι υπόγειες διαδρομές είναι διαχρονικές και αυταπόδεικτες. Απο την εποχή της Πολιτικής Άνοιξης έως το ΔΙΚΤΥΟ 21 και μέχρι τις σημερινές μεθοδεύσεις.
Σήμερα σε αυτές τις διαδρομές και σχέσεις προστίθενται οι δυνατότητες που δίνει ο κρατικός μηχανισμός και η παρακρατική δράση θυλάκων σε αυτό τον μηχανισμό.

Η επέτειος του οκτωβρη είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να επικαιροποιηθει η αποστολή της προοδευτικής παραταξης

Του Χάρη Τσιοκα

18 Οκτώβρη 1981…Χρονολογία σταθμός στην πολιτική ιστορία της χωρας ,που συνδέεται με την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ!  Δυστυχώς στις μέρες μας επιχειρείται από συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας «δήθεν αποτίμηση» της μεγάλης αλλαγής με στόχο  τη συκοφάντηση  των  κατακτήσεων που δημιούργησε!

  Το επιχείρημα που εκπέμπουν «παρασιτικές δυνάμεις της παλινόρθωσης του αχαλίνωτου  νεοφιλελευθερισμού», είναι ότι δήθεν η σημερινή κρίση οφείλεται στην κυβερνητική περίοδο του Α. Παπανδρέου

  Με αυτό το επιχείρημα  στήνουν το σκηνικό «εκρίζωσης» μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών ,για να επιβάλουν με άλλοθι την κρίση  ένα τριτοκοσμικό οικονομικό και κοινωνικο μοντέλο !

ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ.

Του Αλέκου Στάμου


Όχι ότι πρέπει να εντυπωσιαζόμαστε. Έτσι ήταν πάντα, έτσι είναι και σήμερα οι φασίστες, οι ακροδεξιοί, οι "εθνικιστές", με ελάχιστες εξαιρέσεις. Θρασύδειλοι και τζάμπα μάγκες. Κουτσαβάκια της χειρότερης κατηγορίας.Δεν πιστεύουν σε ιδεολογία, δεν έχουν ιδεολογία. Παρακρατικοί με κονέ, στις παρυφές ίσως και στα ενδότερα του κράτους, επίορκους δημόσιους λειτουργούς.

Ο φασισμός είναι το πρόσχημα που τους δινει το "διαβατήριο" στην κοινή αξιόποινη δράση, στην αυθαιρεσία, στη βία, στην κλοπή, στους εκβιασμούς, στο νταβατζηλίκι.

ΠΕΡΙ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

του Κώστα Τάτση


Η σύλληψη των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής για εγκληματικές ενέργειες, τις οποίες αποδεδειγμένα έχουν σχεδιάσει και εκτελέσει, αποτελεί οπωσδήποτε  ένα πολύ θετικό βήμα.

Ένα αναγκαίο βήμα σε μια δημοκρατία. Χωρίς ενδοιασμούς και μισόλογα, <<ναι μεν αλλά>>.

Από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με το τι οδήγησε ένα μέρος της κοινωνίας να υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή είναι σε μεγάλο βαθμό υποκριτική, εξυπηρετεί απλά ορισμένα μικροκομματικά συμφέροντα και εκφράζει λογικές προηγούμενων δεκαετιών.

Το γιατί είναι υποκριτική είναι εύκολο να το συμφωνήσουμε βασιζόμενοι σε κάποιες απλές παραδοχές.

Βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο σημείο!

του Νίκου Μανδρόχαλου


Φίλοι σύντροφοι και γνωστοί,
οι βουλευτές της ΧΑ δεν συνελήφθησαν επειδή ήταν αντισυστημικοί, ή επειδή τους φοβήθηκε το σύστημα, αλλά επειδή ήταν εγκληματίες (δολοφόνοι, εκβιαστές, μπράβοι της νύχτας, ξέπλυμα χρήματος κ.α) και είχαν συστήσει εγκληματική συμμορία με συγκεκριμένη δομή για να έχουν καλύτερα αποτελέσματα!
Ασφαλώς αυτό που μας απασχολεί περισσότερο είναι (και θα πρέπει να είναι) τα σχέδια ποιών συγκεκριμένων "εντολέων" εκτελούσαν! Για ποιούς ξέπλεναν χρήμα, ποιούς προστάτευαν, ποιοί τους χρηματοδοτούσαν!

Παντελής Οικονομου: Το χρέος ενός Έλληνα δημοκράτη

Η δολοφονία του νέου συμπατριώτη μας είναι στην πραγματικότητα μια δοκιμασία για όλους μας. Και για έναν Έλληνα δημοκράτη είναι ώρα απόδοσης τιμής και αναγνώρισης χρέους προς τον άνθρωπο που χάθηκε. Με περισυλλογή και αυτοκριτική, χωρίς άκυρα λόγια και ανάρμοστη ελαφρότητα.

Μπορεί το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γερμανία να φέρει ένα «πράσινο» σχέδιο Μάρσαλ στην Ελλάδα;

του Ανδρέα Ανδρεάδη

Το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γερμανία., μπορεί  υπό προϋποθέσεις να είναι ευνοϊκό για τη χώρα μας και το οικονομικό-δημοσιονομικό της πρόβλημα.  Θα αναρωτηθούν  ίσως κάποιοι , πώς , αφού η κ. Μέρκελ που επικράτησε , είναι από τους κεντρικούς εισηγητές των  σκληρών  μνημονίων που επιβάλλονται   στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια , μαζί με τα γνωστά αντιλαϊκά μέτρα που τα συνοδεύουν.   
Ήταν ωστόσο πολύ δύσκολο να μην κερδίσει  η Καγκελάριος τις εκλογές αφού ο απολογισμός της οκταετούς διακυβέρνησής της κρίνεται ιδιαίτερα  θετικός για τη χώρα της. Το  εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας είναι πολύ υψηλό , σε ιστορικά χαμηλά κινούνται τα  επιτόκια δανεισμού, πολύ μεγάλη η  εισροή ξένων κεφαλαίων στις γερμανικές τράπεζες, σε ιστορικά χαμηλά επίσης η ανεργία των νέων.

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ……………

της ΞΗΡΟΥ ΜΑΡΙΑΣ*

Επικεφαλής Eurostat: Έτσι μας κορόιδευαν την περίοδο 2004-2009 οι Έλληνες με το χρέος
Κάθε φορά που ζητούσαμε από τις Ελληνικές Αρχές να εξηγήσουν κάποια ακατανόητα ή αμφίβολα στοιχεία, λαμβάναμε την επίσημη απάντηση ότι τα δεδομένα ήταν σωστά. Δεν ήμασταν σε θέση να αποδείξουμε το αντίθετο. Αυτό το κενό στη νομοθεσία καλύφτηκε μόνο το 2010.

Δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε κ. Παυλοπουλε

της Μαρίας Ξηρού*
                            
ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ……………
Επικεφαλής Eurostat: Έτσι μας κορόιδευαν την περίοδο 2004-2009 οι Έλληνες με το χρέος
Κάθε φορά που ζητούσαμε από τις Ελληνικές Αρχές να εξηγήσουν κάποια ακατανόητα ή αμφίβολα στοιχεία, λαμβάναμε την επίσημη απάντηση ότι τα δεδομένα ήταν σωστά. Δεν ήμασταν σε θέση να αποδείξουμε το αντίθετο. Αυτό το κενό στη νομοθεσία καλύφτηκε μόνο το 2010. Και θυμάμαι καλά ότι ο Ζ. Κ. Γιουνκέρ είχε παραδεχτεί ότι ήταν μεγάλο λάθος το ότι δε είχε η Eurostat αυτή τη δυνατότητα από το 2005. Στην έκθεσή της, το 2010, η Επιτροπή εμφανίσθηκε πολύ αυστηρή. Δήλωσε κατηγορηματικά ότι η Ελλάδα είχε εσκεμμένα παραδώσει εσφαλμένα στοιχεία. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο αυτές οι εκφράσεις είναι ασυνήθιστες στο στόμα της Επιτροπής!