ΑΓΩΓΗ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΤΑ ΕΡΒΕ ΦΑΛΤΣΙΑΝΙ

Από το Γραφείο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:


Επειδή η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι η μόνη οδός αντιμετώπισης άθλιων συκοφαντιών, όπως αυτή του Ερβέ Φαλτσιανί, που προφανώς σκοπό έχουν τον τυχοδιωκτικό πλουτισμό και την προβολή για την εξυπηρέτηση πάσης φύσεως σκοπιμοτήτων, ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργος Α. Παπανδρέου, κατέθεσε σήμερα σχετική αγωγή στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. 

Τόσο ο κ. Φαλτσιανί όσο και αυτοί που αναπαράγουν τις γνωστές αθλιότητες, εμπλέκοντας το όνομα Παπανδρέου στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, είναι απολύτως βέβαιο, ότι έχουν ενημερωθεί και για τη νέα δήλωση του κ. Στασινόπουλου - μέχρι πριν λίγες μέρες Ειδικού Προϊσταμένου ΣΔΟΕ, ότι "υπήρξε διασυρμός" και ότι "από έλεγχο που έγινε στη συνέχεια δεν προέκυψε τίποτε".

Και η ανοχή έχει τα όριά της, πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν οι περιφερόμενοι ανά τον κόσμο συκοφάντες εμπλέκουν πέρα από πρόσωπα και την τεράστια προσπάθεια του Ελληνικού λαού να αποφύγει τη χρεοκοπία.

Παπανδρέου σε ΕΕ: οι Έλληνες πρέπει να αισθανθούν ότι, ένα νέο πρόγραμμα θα πρέπει να φέρει τη δική τους σφραγίδα

Ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργος Α. Παπανδρέου, απέστειλε σήμερα, μετά τα αποτελέσματα της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και εν όψει της συνεδρίασης του Eurogroup, επιστολή προς όλους τους θεσμικούς παράγοντες της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και όλους τους Ηγέτες των 28 Κρατών – Μελών. Με την επιστολή αυτή, αφού αναφέρεται στα πρωτοφανή αποτελέσματα που επέτυχαν με τις μεγάλες προσπάθειές τους οι Έλληνες, τονίζει την ανάγκη εξεύρεσης αμοιβαίας επωφελούς συμφωνίας, ζητά να μην χαθεί η ευκαιρία που προσφέρεται από την εν εξελίξει διαπραγμάτευση, τους καλεί να συμβάλλουν ώστε να μπει η Ελλάδα σε μια βιώσιμη πορεία ανάπτυξης και να στηρίξουν την Ελλάδα και τους Έλληνες να προωθήσουν μια πολιτική μεγάλων δημοκρατικών και προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, την οποία η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη.

Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ:

Παραθέτει αναλυτικά τα αποτελέσματα που είχαν οι μεγάλες θυσίες των Ελλήνων,
Αναδεικνύει τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που έγιναν και μάλιστα, σε περιβάλλον λιτότητας, προσπάθειες που διεκόπησαν,
Υπογραμμίζει τις αδυναμίες και τα προβλήματα που υφισταμένου προγράμματος προσαρμογής, που έδωσε βάρος στη λιτότητα και όχι στις μεγάλες αλλαγές που αντιμετωπίζουν τις αιτίες των προβλημάτων,
Τονίζει ότι, αντί της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας και της απουσίας αναπτυξιακών πολιτικών, επιβάλλεται να επιλεγεί η δημοσιονομική υπευθυνότητα και πολιτικές ανάπτυξης,
Επισημαίνει ότι, μια συμφωνία πρέπει να προβλέπει την ελάφρυνση του βάρους από το χρέος, τη δυνατότητα αντί των πολύ υψηλών πλεονασμάτων να ενισχύεται η ανάπτυξη και να χρηματοδοτούνται κοινωνικά προγράμματα με τα οποία να αντιμετωπίζονται σοβαρά προβλήματα που ταλανίζουν χιλιάδες Έλληνες - προσθέτωντας ότι, όλα αυτά θα συμβάλλουν, ώστε να αλλάξει και η οπτική των αγορών με την εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης προς τη χώρα, και
Τους καλεί, να συμβάλλουν στην επίτευξη μιας αμοιβαίας επωφελούς συμφωνίας και να στηρίξουν μια μεγάλη μεταρρυθμιστική προσπάθεια, την οποία έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα.

Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, δίνει επίσης, ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι, όλα αυτά θα πρέπει να είναι μέρος ενός "Ελληνικού σχεδίου", οι Έλληνες πρέπει να αισθανθούν ότι, ένα νέο πρόγραμμα θα πρέπει να φέρει τη δική τους σφραγίδα, να αισθανθούν ότι είναι δικό τους και να κληθούν να εκφραστούν αποφασιστικά για αυτό, άμεσα, με δημοψήφισμα, επισημαίνοντας όμως, ότι η απόφαση γι’ αυτό, ανήκει στην πλειοψηφία της Βουλής και την Κυβέρνηση.

Σημειώνεται ότι, ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, επισυνάπτει και την επιστολή που είχε αποστείλει τον Νοέμβριο του 2011 προς όλους τους θεσμικούς παράγοντες της ΕΕ και τους Ηγέτες των Κρατών - Μελών, με την οποία και τότε επισήμαινε όλα τα προβλήματα και τις αδυναμίες του προγράμματος προσαρμογής, επαναδιατύπωνε τις απόψεις και τις θέσεις του, που είχε εκφράσει από την αρχή της κρίσης και ζητούσε αλλαγή πορείας.

΅Επικοινωνία Παπανδρέου - Γκουρία: Σήμερα απαιτείται ένα Ελληνικό Σχέδιο μεταρρυθμίσεων, ένας οδικός χάρτης που θα οδηγήσει τη χώρα στην "επόμενη μέρα"

Από το Γραφείο Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:


Ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργος Α. Παπανδρέου, είχε σήμερα τηλεφωνική επικοινωνία με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΟΣΑ, Χοσέ Άνχελ Γκουρία.

Κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας τους αντάλλαξαν απόψεις για την κατάσταση στην Ελλάδα, με έμφαση στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να αντιμετωπιστούν χρόνιες παθογένειες του πολιτικοοικονομικού συστήματος της χώρας, οι οποίες αποτελούν κατά κύριο λόγο και την πηγή των προβλημάτων που οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση.

Το γεγονός αυτό εξάλλου, είχε αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα που κατέστησε αναγκαία τη συνεργασία της χώρας με τον ΟΟΣΑ, κατά την πρώτη περίοδο της κρίσης, 2009 - 2011, κάτι που είχε ως ευεργετικό αποτέλεσμα, παρά την πολιτική της λιτότητας που είχε επιλεγεί στην Ευρώπη ως μέσο για την αντιμετώπιση της κρίσης, να προωθηθούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις, προοδευτικού χαρακτήρα, που έφεραν την Ελλάδα στην πρώτη θέση των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών, μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. 

Δυστυχώς, αυτή η προσπάθεια διεκόπη, με αποτέλεσμα, όχι μόνον να παρατηρούνται ακόμη αδυναμίες και προβλήματα στη λειτουργία των θεσμών και της Δημόσιας Διοίκησης, όπως και στην εφαρμογή των νόμων, αλλά και να απωλεσθεί ένα κρίσιμο διαπραγματευτικό όπλο έναντι των εταίρων - πιστωτών. 

Σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας, ανακαλύπτει την ανάγκη ενός μεταρρυθμιστικού κύματος, κάτι που αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση για τον Ελληνικό λαό. 

Σήμερα απαιτείται ένα Ελληνικό Σχέδιο μεταρρυθμίσεων, μια καλά επεξεργασμένη και αξιόπιστη πρόταση για την αντιμετώπιση του χρέους και ένας οδικός χάρτης που θα οδηγήσει τη χώρα στην "επόμενη μέρα".

Γραφείο Τυπου ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ: Κάποιοι παραμένουν αμετανόητοι ακόμη και ενώπιον της αλήθειας.

Κάποιοι παραμένουν αμετανόητοι ακόμη και ενώπιον της αλήθειας.

Χτίζουν καριέρες και περιουσίες, στις πλάτες άλλων.
Οικοδομούν συνεργασίες με πολιτικά κόμματα, δήθεν προοδευτικά και αριστερά, περιφέροντας τις… εκτιμήσεις τους, που αναγορεύονται σε θέσφατα.
Η αλητεία στο απόγειό της.

Όλα στην υπηρεσία σκοπιμοτήτων και βρώμικων πολιτικών παιχνιδιών.

Η υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ, όσον αφορά την Μαργαρίτα Παπανδρέου, ερευνήθηκε και υπάρχει το πόρισμα του ΣΔΟΕ.

Σύμφωνα με αυτό, η Μαργαρίτα Παπανδρέου, δεν υπάρχει στη Λίστα Λαγκάρντ, ούτε και σε οποιαδήποτε άλλη λίστα καταθετών.

Όσοι παρά ταύτα, διακινούν τις… εκτιμήσεις τους που τυχαίνει να είναι κόντρα στην αλήθεια και την πραγματικότητα, θα πληρώσουν το τίμημα της αθλιότητάς τους. Πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με τη Δικαιοσύνη. Για το λόγο αυτό, κατατίθεται άμεσα μήνυση και αγωγή.

Φτάνει πια.

ΥΓ. Δεν μπαίνουμε στις λεπτομέρειες όσων διακινούνται, γιατί δεν αξίζει τον κόπο να ερωτηθεί ο διακινών τις εκτιμήσεις του, πως και δεν γνωρίζει ότι, στο μνημόνιο η Ελλάδα δεν μπήκε το 2011, αλλά το 2010. Η αξιοπιστία του καθενός κρίνεται και από τα στοιχεία που χρησιμοποιεί.

ΥΓ2. Παρατίθεται και το σχετικό πόρισμα του ΣΔΟΕ, το οποίο φέρει την υπογραφή του επικεφαλής του.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ στη ΡΕΑΛ Ουδέποτε προτάθηκε από μένα ο Βενιζέλος για πρωθυπουργός

Παπανδρέου: πήγα στις Κάννες μόνο με τυπική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είχα ήδη ανατραπεί.

Την πρώτη του συνέντευξη σε ελληνικό μέσο μετά την πρωθυπουργία της χώρας παραχώρησε στον Βασίλη Μούρτη και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών μιλάει για όλους και για όλα. 
Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του Γ. Παπανδρέου έχει ως εξής:

1. Κύριε Πρόεδρε, επανέρχεστε 2,5 χρόνια μετά, με την ίδρυση ενός νέου κόμματος, για να κάνετε τι; Να αποκαταστήσετε τη ζημιά που σας καταλογίζουν ότι έχετε κάνει στη χώρα και τους πολίτες της; Ποιο ακριβώς είναι το κίνητρό σας;

Κίνητρο μου, κύριε Μούρτη, είναι να συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις στην πορεία μετάβασης στην Μεταπελατειακή Ελλάδα. Με οδηγό ένα όραμα: να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα Δικαιοσύνης και Δημιουργίας. Αυτό το όραμα για να επιτευχθεί απαιτούνται μεταρρυθμίσεις. Με δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο. Μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν εκ βάθρων τη χώρα, αντιμετωπίζουν τις αδικίες και εμπεδώνουν αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης και κράτους δικαίου. Απαιτούνται μεγάλες, βαθύτατες αλλαγές. Απαιτείται και η μεγαλύτερη δυνατή κινητοποίηση των δυνάμεων του Ελληνισμού. Μόνον έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα που να στέκεται στα δικά της πόδια. Μια Ελλάδα χωρίς εξαρτήσεις.

Αυτή ήταν και η εντολή που πήρα το 2009. Για αλλαγές. Θυμάστε το βασικό μας σύνθημα; Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε;

Δυστυχώς, βουλιάζαμε. Βουλιάζαμε γιατί δεν είχαμε κάνει μέχρι τότε τις μεγάλες αλλαγές που χρειαζόταν για να γίνουμε μια σύγχρονη λειτουργική δημοκρατία. Έβαλα το κεφάλι μου στον ντορβά. Η κυβέρνησή μου και η κοινοβουλευτική μας ομάδα, πήραν στην πλάτη τους όλο το βάρος για να μη βουλιάξει η χώρα. Δεν υπολόγισα το πολιτικό κόστος. Δεν σκέφτηκα το προσωπικό κόστος. Έκανα απλά το πατριωτικό μου καθήκον.

Όμως ξεκινήσαμε και μεγάλες αλλαγές. Αυτές που αν είχαν γίνει νωρίτερα, δεν θα χρειαζόταν να τρέξουμε για βοήθεια, να αναζητούμε εναγωνίως δανειστές. Αλλαγές που σταμάτησαν ή και αποδομήθηκαν από την κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 2012.

Γιατί μιλώ με τόσο πάθος για τις αλλαγές αυτές; Γιατί πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει τεράστιες ανεκμετάλλευτες δυνατότητες.
Το έλεγα το 2009. Σήμερα, είμαι ακόμη περισσότερο βέβαιος, αλλά και πιο αποφασισμένος να ανταποκριθώ σε αυτήν την αδήριτη ανάγκη, που αφορά το μέλλον της χώρας, του Ελληνικού λαού. Είμαι πια πεπεισμένος για τα αίτια της κρίσης. Η οικονομική κρίση, είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης, της ίδιας της δημοκρατίας μας. Αν δεν φτιάξουμε ένα σωστό, αποτελεσματικό, δημοκρατικό κράτος, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να δημιουργήσουμε μια βιώσιμη οικονομία και συνακόλουθα μια δίκαιη κοινωνία. Από εκεί απορρέουν και τα οικονομικά μας προβλήματα.

Αλλά υπάρχουν πολλοί, που αυτό το διαφορετικό, το δημοκρατικό κράτος, δεν το θέλουν. Γιατί θέλουν να παραμείνει στην αιχμαλωσία των πάσης φύσεως κατεστημένων, προκειμένου να παρέχει πελατειακές εξυπηρετήσεις σε διάφορους ισχυρούς και σε συμφέροντα - αντί να υπηρετεί το κοινό καλό. Η απελευθέρωση της δημοκρατίας από ένα κατεστημένο πελατειακής αντίληψης, είναι προϋπόθεση για να πάει η χώρα μπροστά.

Αυτό πρεσβεύει το νέο μας ΚΙΝΗΜΑ. Τη λύτρωση από αυτές τις αντιλήψεις και τις πρακτικές. Μια νέα πορεία, που συγκρούεται με αυτό το σύστημα και παράλληλα προτείνει έναν υπεύθυνο, προοδευτικό και δημοκρατικό δρόμο εξόδου από την κρίση.

Η ίδρυση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών, κάθε άλλο παρά προσωπικά κίνητρα έχει.
Είναι μια νέα αρχή για χιλιάδες πολίτες που νιώθουν πολιτικά άστεγοι, που έχουν ανάγκη να βρουν τη νέα πολιτική τους στέγη, που θα εκφράσει τις κοινές αξίες που μοιραζόμαστε. Το ακούγαμε από παντού: «Κάντε επιτέλους κάτι».
Για αυτούς είναι το νέο ΚΙΝΗΜΑ.

Αν κοίταζα το προσωπικό μου συμφέρον, δεν θα διάλεγα τον δύσκολο δρόμο. Θα διάλεγα τη σιγουριά της επανεκλογής. Του εύκολου συμβιβασμού.

2. Κατηγορείστε από το πρώην κόμμα σας, το ΠΑΣΟΚ-ΔΗΠΑΡ και την ηγεσία του, ότι φέρετε την αποκλειστική ευθύνη για τη ραγδαία πτώση της δημοτικότητάς του, διότι δεν ζητήσατε την έγκριση του προγράμματος από αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή. Επίσης δεν προχωρήσατε σε δημοψήφισμα ή σε εκλογές πριν την υπογραφή του μνημονίου. Γιατί δεν το κάνατε;

Επαναλαμβάνω, δεν υπολόγισα πολιτικό κόστος. Αναλάβαμε ένα βάρος που δεν μας αναλογούσε. Δεν απολογούμαι για αυτό. Αυτοί που θα έπρεπε να απολογούνται, είναι αυτοί που δεν βοήθησαν, παρότι είχαν τεράστιες ευθύνες για την ελληνική κρίση.

Ζήτησα συναίνεση. Ζήτησα ψήφο από όλα τα κόμματα. Μίλησα ακόμα και προσωπικά με τον κύριο Σαμαρά. Θα ήθελα - όχι απλά 180 ψήφους - αλλά να υπήρχε συντριπτική πλειοψηφία. Γιατί έτσι, και πιο γρήγορα θα τέλειωνε το πρόγραμμα και η προσαρμογή θα ήταν λιγότερο επώδυνη, και θα διαθέταμε πολύ μεγάλη αξιοπιστία στην ΕΕ και στις διεθνείς αγορές. Θα αποφεύγαμε τις επιθέσεις και δεν θα δίναμε τη δυνατότητα να καλλιεργούν κάποιοι κλίμα ανασφάλειας για την θέση της Ελλάδας στο Ευρώ.

Η ηγεσία της ΝΔ, είχε πάρει συνειδητή τελεσίδικη απόφαση να μην ψηφίσει το πρόγραμμα, πολλές μέρες πριν την ψηφοφορία - το έχουν παραδεχθεί δημοσίως. Υπενθυμίζω, διέγραψαν όσους το ψήφισαν. Ας απολογηθούν σήμερα για την τότε στάση τους και για την άρνησή τους να βοηθήσουν μια κυβέρνηση που έκανε το πατριωτικό της καθήκον.

Και επίσης, θυμίζω ότι, αν τότε δεν κάναμε κάτι, η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε βίαια στις 19 Μαΐου του 2010. Ξέρετε πότε πήραμε τα πρώτα χρήματα από τους δανειστές μας, για να αποπληρώσουμε τα δεκαετή ομόλογα που έληγαν, ώστε να αποφύγουμε τη βίαιη και οριστική χρεοκοπία; Στις 18 Μαΐου το μεσημέρι. Τελευταία στιγμή. Δεν υπήρχε χρόνος ούτε για εκλογές, ούτε για αποτυχημένες ψηφοφορίες στη Βουλή, ούτε για δημοψήφισμα - αφήστε που δεν υπήρχε καν εφαρμοστικός νόμος για να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα. Υπήρχε μόνο μια επιλογή: αγώνας δρόμου χωρίς προηγούμενο και αποφάσεις ευθύνης. Γιατί προσωπικά δεν είχα καμία διάθεση να παίξω τη μοίρα κάθε ελληνικής οικογένειας στα ζάρια. Όποιο κι αν ήταν και είναι το προσωπικό μου κόστος ή το κομματικό κόστος. Να οχυρωνόμουν πίσω από την ανεύθυνη άρνηση των άλλων, για να μην κάνω το καθήκον μου απέναντι στην πατρίδα; Ποτέ!

3. Το καλοκαίρι του 2009, τρεις μήνες πριν τις εκλογές, είχατε συνάντηση με τον Στρος Καν. Όπως έχει γραφεί κατά κόρον, χωρίς να διαψευστεί, τότε αποφασίσατε την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και όχι την άνοιξη του 2010, όταν είπατε τη φράση «το πιστόλι στο τραπέζι», άρα, παίξατε θέατρο σε βάρος της χώρας. Πράγματι τότε πήρατε την απόφαση; Τι είπατε στον Στρος Καν και τις σας είπε εκείνος;

Χαίρομαι για αυτήν την ερώτηση, γιατί μου δίνει την ευκαιρία, να μιλήσω με γεγονότα, να αναφερθώ σε αλήθειες. Επιτέλους, τώρα, θα ακουστεί η δική μας φωνή.

Το πρώτο σκέλος της ερώτησης αναπαράγει μια εμπεδωμένη, κρατούσα, θα έλεγα, αντίληψη για τα πράγματα, που όμως, εδράζεται σε ασύλληπτες ανοησίες που έχουν ειπωθεί, αλλά και έχουν διαψευστεί επανειλημμένα. Ξέρετε ποιοι τις διακινούν; Αυτοί που θέλουν να συγκαλύψουν τις ευθύνες των εμπρηστών της χώρας, τις ευθύνες εκείνων που χρεοκόπησαν την Ελλάδα το 2009 και μετά έφυγαν.

Καταλαβαίνετε πόσο ανόητη είναι η βάση αυτής της συζήτησης; Ρωτώ: Ποιος πολιτικός θα ήθελε να έρθει στη χώρα του το ΔΝΤ ή να μπει σε Μνημόνιο; Γιατί να το θέλω εγώ; Αντί να προχωρήσω ένα πρόγραμμα αλλαγών για το οποίο με ψήφισε ο Ελληνικός λαός, γιατί να βάλω οικειοθελώς τη χώρα στο ΔΝΤ; Πρώτος εγώ και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, έκανα σκληρή κριτική στην πολιτική του. Αλλά από την άλλη, είναι και αστείο, γιατί ούτε το ΔΝΤ έχει ως στόχο να βάζει χώρες σε προγράμματα προσαρμογής, αν μπορεί μια χώρα να το αποφύγει. Σε αυτά τα ερωτήματα, η απάντηση είναι ότι, προφανώς κανείς πολιτικός δεν θέλει τέτοια λύση για τη χώρα του και τον εαυτό του. Εκτός κι αν η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που δεν υπάρχει άλλη λύση.

Αυτός είναι ο λογικός συλλογισμός. Αλλά επειδή έτσι αναδεικνύονται οι ευθύνες όσων κατέκαψαν την οικονομία μας μέχρι το 2009, πού καταφεύγουν; Σε μια θεωρία συνομωσίας, στην αμφισβήτηση του πατριωτισμού μας. Ότι δήθεν, εξυπηρετώ συμφέροντα ξένων κι άλλες τέτοιες αηδίες. Αυτά άκουγε και ο Αντρέας, αυτά ακούω κι εγώ.

Λοιπόν, για να συνοψίζουμε: καμία απόφαση για ένταξη της Ελλάδας στο ΔΝΤ σε καμία συζήτηση με τον Στρος Καν προεκλογικά, καμία απόφαση σε καμία συζήτηση με τον Στρος Καν για ένταξη της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μετεκλογικά.

Για την ιστορία θυμίζω ότι, επί κυβέρνησης Καραμανλή και Αλογοσκούφη υπουργού Οικονομικών, ήρθε πρώτη φορά στην Ελλάδα το ΔΝΤ. Ήρθε για τεχνική βοήθεια. Θυμίζω ότι τότε έκανε προτάσεις στον Υπουργό Οικονομικών, για την αναμόρφωση των φορολογικών υπηρεσιών, γιατί υπήρχε τεράστια φοροδιαφυγή. Θυμίζω ότι, δεν έκανε τίποτα για το πρόβλημα αυτό η τότε κυβέρνηση. Γιατί; Γιατί βόλευε κάποιους να μην έχουμε ένα σωστό και δίκιο φορολογικό σύστημα. Θυμίζω επίσης ότι, τον Δεκέμβριο του 2009 εγώ ζήτησα - και το είπα και δημοσίως, τεχνική βοήθεια, για να βγάλουμε άκρη με το μπάχαλο που παραλάβαμε στις υπηρεσίες προϋπολογισμού και καταπολέμησης φοροδιαφυγής.

Με τον Στρος Καν συμφωνούσαμε ότι η Ελλάδα έκανε σωστά βήματα αλλά χωρίς ενεργό στήριξη της ΕΕ δεν θα ηρεμούσαν οι αγορές. Εγώ όμως ανησυχούσα, γιατί έβλεπα ότι η Ευρώπη υποτιμούσε το ελληνικό πρόβλημα. Πολλοί σφύριζαν αδιάφορα μπροστά στην αντίδραση των αγορών. Έλεγαν ότι, το πρόβλημα δεν μας αφορά - εσείς οι έλληνες το δημιουργήσατε εσείς να το λύσετε.

Συζητούσα με τους πάντες όλα τα πιθανά σενάρια, για να προστατεύσω τη χώρα μου. Και στο χειρότερο σενάριο, ούτε το ΔΝΤ ήταν λύση γιατί τα χρήματά του δεν έφταναν για να καλύψουν τις ανάγκες της Ελλάδας, ούτε για αστείο.

Με βάση και αυτές τις συζητήσεις ξεκίνησα ένα διπλωματικό μαραθώνιο για να πείσω τους Ευρωπαίους να μας στηρίξουν.
Κάνετε λοιπόν ένα πολύ μεγάλο λάθος: Η ένταξή μας δεν έγινε στο ΔΝΤ. Έγινε σε Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης που εγώ, και με τη βοήθεια του Στρος Καν και άλλων ηγετών έπεισα την ΕΕ να φτιάξει σε χρόνο ρεκόρ από το μηδέν. Και είχα πολύ μεγάλη κόντρα με κάποιους ηγέτες - χαρακτηριστικά θυμάμαι δύο τουλάχιστον πρωθυπουργούς της ΕΕ που μου απέκλειαν την δημιουργία Ευρωπαϊκού Μηχανισμού και μου έλεγαν "πήγαινε στο ΔΝΤ". Δύο μέρες πριν αποφασιστεί ο Μηχανισμός Στήριξης, στα τέλη Μαρτίου 2010, η Γερμανία είχε ακόμα αντιρρήσεις. Τελικά, τον φτιάξαμε. Αλλά δεν ήθελα να τον χρησιμοποιήσουμε, ήθελα και θέλαμε να λειτουργήσει αποτρεπτικά στις πιέσεις των αγορών.

Αυτός ο Μηχανισμός θα έπρεπε να λειτουργήσει ως «πιστόλι πάνω στο τραπέζι» για να σταματήσουν οι πιέσεις των αγορών στην Ελλάδα. Και μόνο σε έκτακτη ανάγκη να χρησιμοποιηθεί.
Αν είχε δείξει πιο ισχυρή βούληση η ΕΕ, όπως αργότερα έκανε ο Ντράγκι για την Ισπανία και την Ιταλία, ίσως να μην υπήρχε ποτέ ανάγκη.
Η έκτακτη ανάγκη όμως ήρθε, και ευτυχώς που είχαμε φτιάξει το Μηχανισμό.

4. Τελικά ποιος έφερε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, εσείς ή η Μέρκελ; Πως αποδεικνύεται το ένα ή το άλλο;

Είχα κατά νου, ότι θα μιλήσουμε για τις εκλογές και τα διακυβεύματα που έχουμε μπροστά μας - νέο ΚΙΝΗΜΑ είμαστε εξ´ άλλου, αλλά βλέπω ότι επιμένετε στο παρελθόν. Ας είναι - ευκαιρία να πούμε επιτέλους τι συνέβη. Επανέρχομαι στην ερώτηση σας, λοιπόν.

Είναι πια πασίγνωστο ότι πολλές χώρες και ιδιαίτερα η Γερμανία, απαίτησαν τη συμμετοχή του ΔΝΤ. «'Η θα συμμετέχει το ΔΝΤ ή δεν συμμετέχουμε» είχαν πει τότε. Βλέπετε ακόμα και σήμερα - στην τελευταία φάση εξόδου μας από το πρόγραμμα προσαρμογής - την εμμονή κάποιων εταίρων στην εμπλοκή του ΔΝΤ.

Η Γερμανία και άλλες χώρες είχαν συγκεκριμένους λόγους που το ήθελαν. Πρώτα απ' όλα γιατί δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την επιτήρηση του προγράμματος, μετά από την αποτυχία της να διαγνώσει έγκαιρα την καταστροφή που έγινε επί κυβέρνησης Καραμανλή. Δεύτερον, αφού δεν δέχτηκαν την πρότασή μου για Ευρωομόλογα, αποφάσισαν η βοήθεια να είναι από τους δικούς τους προϋπολογισμούς. Αυτό δημιουργούσε και δημιουργεί άλλα πολιτικά προβλήματα στα κοινοβούλιά τους. Για αυτό ζήτησαν να συμπληρωθεί ένα ποσοστό βοήθειας από το ΔΝΤ.

Περιέργως, το ίδιο το ΔΝΤ ήταν διστακτικό. Δεν νομίζω ότι ήθελε το ΔΝΤ να εμπλακεί στην ευρωζώνη - πολλές εκτός Ευρώπης χώρες του Διοικητικού του Συμβουλίου αντιδρούσαν, όπως για παράδειγμα η Βραζιλία. Εγώ είχα ζητήσει να είναι ένας αμιγώς ευρωπαϊκός μηχανισμός. Είχα προτείνει να δημιουργηθεί Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

Χρειάζεται όμως να συμπληρώσω κάτι σημαντικό από την δικιά μου εμπειρία. Η Ελλάδα βρισκόταν και βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη θέση διαπραγματευτικά. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ούτε να ακούσει τότε για αναδιάρθρωση του χρέους μας.

Όμως στο ζήτημα του χρέους μπόρεσα να αξιοποιήσω τη θέση του ΔΝΤ. Διαπραγματευτήκαμε το Οκτώβριο του 2011 τους καλύτερους τότε όρους στο κούρεμα του. Και σήμερα, στο ζήτημα του χρέους, το ΔΝΤ αποτελεί εν δυνάμει σύμμαχός μας. Θα ήταν μεγάλο λάθος να απωλέσουμε αυτό το διαπραγματευτικό χαρτί.

5. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι που πιστεύουν ότι η «καταστροφή» επήλθε όταν εσείς μιλήσατε για μια διεφθαρμένη χώρα και ο κ. Παπακωνσταντίνου για «Τιτανικό». Δεν θα ήταν προς όφελος της χώρας αν δεν είχατε προβεί σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς;

Κι άλλοι μύθοι. Καθαρές κουβέντες: Η καταστροφή ήρθε με τον διπλασιασμό του χρέους και το απίστευτο έλλειμμα στον προϋπολογισμό του 2009. Η καταστροφή ήρθε όταν το 2009 είχαμε και ύφεση στο -4%, όπως μάθαμε πολύ αργότερα, και δημόσια διοίκηση διαλυμένη από το ρουσφέτι, και χρέος πάνω από 300 δισ. και ιλιγγιωδώς αυξανόμενο, και νέο έλλειμμα στα 36,5 δις ευρώ, όπως πάλι μάθαμε αργότερα, και αβυσσαλέο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών στο 14%, και, το κυριότερο, θανάσιμο έλλειμμα αξιοπιστίας, μετά τα όσα είχαν δει οι εταίροι μας και οι αγορές την πενταετία 2004-2009.

Η χώρα μας δεν βρέθηκε στα πρόθυρα χρεοκοπίας ούτε από μια δήλωση, ούτε από ένα νεύμα ή φτάρνισμά μου. Καταλαβαίνετε ποιοι τα λένε αυτά; Καταλαβαίνετε τι "πλυντήριο ευθυνών" είναι για αυτούς που πραγματικά κατέστρεψαν τη χώρα;

Παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν μίλησα για «διεφθαρμένη χώρα». Μπορείτε να ρωτήσετε τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, που διευκρίνισε τι ακριβώς είχα πει σε εκείνο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Δεκέμβριο του 2009. Τους είχα περιγράψει την πραγματική εικόνα της οικονομίας μας, χωρίς φτιασίδια. Και τους είχα πει «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν και υπάρχει μεγάλη σπατάλη, φοροδιαφυγή και διαφθορά. Δώστε μου χρόνο να κάνω ριζικές μεταρρυθμίσεις που έχω ήδη ξεκινήσει και οι Έλληνες θα τις στηρίξουν».

Υπάρχει κάποιος σήμερα στην Ελλάδα που λέει ότι αυτά που είπα δεν ίσχυαν; Μίλησα με παρρησία, κάποιοι λένε τους σόκαρα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Κατάλαβαν ότι τους μιλούσε κάποιος που πονούσε την χώρα του και ήθελε όλα αυτά να τα αλλάξει. Δεν έκρυβε τα κακώς κείμενα και δεν κρυβόταν από τις ευθύνες του. Αν δεν είχα δείξει αυτή την ειλικρίνεια, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου, δεν θα ήμουν αξιόπιστος, δεν θα μπορούσα να διαπραγματευτώ οτιδήποτε. Η αλληλεγγύη της Ευρώπης, έστω αυτή η καθυστερημένη και σκληρή, δεν θα ερχόταν ποτέ. Θα μας απέμενε μόνο η τιμωρητική τους διάθεση.
Και η Ελλάδα θα ήταν εκτός ευρώ από το 2010. Γιούνκερ, Φαν Ρομπάι, με έχουν συγχαρεί δημοσίως για την παρρησία μου.

Τέλος, ξέρετε ποια ήταν η επίδραση της αναφοράς του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο ότι ευτυχώς προλάβαμε να αλλάξουμε πορεία και δεν γίναμε Τιτανικός - αυτή ήταν η σωστή δήλωση - στην πορεία των spreads; Μηδέν. Μόνο εδώ έγινε θέμα. 'Αλλος ένας μύθος για να συγκαλυφθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι…

6. Γιατί αφήσατε να «ξεφορτωθούν» τα ελληνικά ομόλογα οι Γερμανοί, οι Γάλλοι κλπ και μείνατε χωρίς διαπραγματευτικά όπλα, τα οποία ποτέ δεν ανέκτησε η χώρα; Δεν έγινε η χώρα, με αυτό τον τρόπο, βορά στις ορέξεις των δανειστών, οι οποίοι, τελικά, επέβαλαν τους όρους τους;

Η εξάρτηση κ. Μούρτη δεν ήρθε το 2010. Ήταν εκεί από το 2009 ως αποτέλεσμα της πορείας προς το χάος την περίοδο 2004-2009. Το 2010 ήρθε απλά ο λογαριασμός. Δηλαδή; Τι προτείνουν όσοι τα λένε αυτά; Να έλεγα μονομερώς το 2010 «ελάτε εδώ, τα μισά δάνεια που έχει πάρει η Ελλάδα ξεχάστε τα και δώστε μου άλλα 100 δισ.»; Ποιος θα συμφωνούσε με αυτό; Και άντε, ας πούμε ότι έπαιρνα μια τέτοια απόφαση. Ποιος νομίζετε ότι θα ήταν το βασικό θύμα μιας τέτοιας απόφασης; Δυνάμεις όπως η Γερμανία και η Γαλλία; Οι αγορές; Το ευρώ; Η Ελλάδα θα ήταν. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Οι υπόλοιποι θα ζούσαν μεγάλη αναταραχή, αλλά εμείς θα ζούσαμε εθνική τραγωδία. Γιατί εμείς είχαμε ανάγκη από 100 δισ. σε τρία χρόνια και δεν θα μας τα έδινε κανείς. Για αυτό κανείς μα κανείς δεν μου εισηγήθηκε να προχωρήσω μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους, ενάντια στην οριζόντια και κάθετη αντίδραση της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Και να πω και κάτι ακόμη; Όταν τελικά αποφασίστηκε η ιστορικών διαστάσεων διαγραφή χρέους της Ελλάδας, η έκθεση των ξένων στα ελληνικά ομόλογα, μπορεί να ήταν μειωμένη σε σχέση με το 2010 αφού εντωμεταξύ είχαν λήξει και πολλά ομόλογα, αλλά ήταν πολύ σημαντική. Υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Διαβάστε τις σχετικές ανακοινώσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Αλλά έγινε με συντεταγμένο τρόπο, χωρίς να ζήσει η Ελλάδα καταστάσεις Αργεντινής.

7. Κατηγορείστε ότι «φουσκώσατε» το έλλειμμα του 2009 προκειμένου να εντάξετε τη χώρα στο ΔΝΤ και στο μνημόνιο. Πως είναι δυνατό ένα έλλειμμα του 6% να εκτοξεύεται σε λίγους μήνες στο 15,6%; Υπάρχει ή όχι συνέχεια του κράτους;

Κύριε Μούρτη, με προκαλείτε. Το μνημόνιο, το έφεραν στη χώρα οι στρεβλώσεις που κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες και τα αποτελέσματα της καταστροφικής πολιτικής της κυβέρνησης Καραμανλή.

Η ερώτηση αυτή, λοιπόν, θα πρέπει να γίνει στον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του, που εγκατέλειψαν τη χώρα το 2009. Που συνειδητά έστειλαν παραποιημένα στατιστικά στοιχεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τρεις μέρες πριν τις εκλογές του Οκτώβρη.

Όποιος έχει ακόμα απορίες σε αυτό το ζήτημα, ας διαβάσει την πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έκθεση που αξιολογεί την πορεία των χωρών που μπήκαν σε προγράμματα προσαρμογής. Αυτήν την έκθεση υπερψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία όλοι οι ευρωβουλευτές. Έκθεση που καταγγέλλει την περίοδο Καραμανλή, έκθεση που μιλάει για «στατιστική απάτη» επί Καραμανλή, έκθεση που δίνει εύσημα στην κυβέρνηση μας για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αυτή η Έκθεση καταψηφίστηκε από την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Αναρωτιέστε γιατί;

Η Έκθεση αυτή είχε γίνει, αν θυμάστε, μεγάλο θέμα στη χώρα μας πριν βγει, και όταν βγήκε κάποιοι ήθελαν να την εξαφανίσουν. Επίσης, όποιος έχει απορίες για το τι έγινε με το έλλειμμα του 2009, μπορεί να διαβάσει και τις εκθέσεις τις Eurostat που μιλάνε για εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές στατιστικών στοιχείων επί κυβέρνησης Καραμανλή. Με την δικιά μας κυβέρνηση είναι η πρώτη φορά πια που κάτω από τα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας δεν βάζει η Eurostat αστερίσκους.

Τέλος, η ίδια η Ν.Δ. που αρνιόταν ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν 15,6%, ψήφισε το Δεκέμβρη 2012 τον προϋπολογισμό του 2013, στον οποίο αναφέρεται ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν…15,6%. Τι άλλο χρειάζεται να προσθέσω εγώ; Ρωτήστε αυτούς.

Να σας πω και έναν τελευταίο σχετικό μύθο; Ότι δήθεν δεν πήραμε μέτρα γρήγορα και για αυτό οδηγηθήκαμε στο Μνημόνιο. Πέρα από το γεγονός ότι κανείς δεν ασχολείται με αυτούς που δεν έκαναν τίποτα για πέντε ολόκληρα χρόνια την περίοδο 2004 - 2009, θα σας ρωτήσω το εξής: Ξέρετε το πρώτο τρίμηνο του 2010, προ Μνημονίου, πόσο είχε μειωθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο 2009, με τα μέτρα που πήραμε άμεσα μετά την εκλογή μας; 40% μείωση!

Ποια άλλη κυβέρνηση ξεκίνησε την θητεία της καταργώντας χιλιάδες stage στο δημόσιο, μειώνοντας ραγδαία τους συμβασιούχους, καταργώντας δεκάδες αμειβόμενες επιτροπές, κόβοντας τη σπατάλη όπου μπορούσε; Μόνο η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009. Μόνο.

8. Κατηγορείστε ότι το 2009, παρότι ο Κ. Καραμανλής σας πρότεινε να συμφωνήσετε στη λήψη μέτρων για να αποτραπεί η κρίση, εσείς αρνηθήκατε. Γιατί; Δεν θα ήταν και για σας πιο εύκολο να μην έχετε να αντιμετωπίσετε μια βαθιά κρίση, αλλά να αντιμετωπιστούν έγκαιρα τα προβλήματα;

Συναίνεση θυμίζω είχα προτείνει στον κ. Καραμανλή το 2004, στις προγραμματικές δηλώσεις της τότε Κυβέρνησης. Εφόσον, είχα πει, θα βασίζεται σε αρχές, τις αυτονόητες αρχές της αξιοκρατίας στο δημόσιο, της διαφάνειας και της αποτελεσματικότητας. Προσφέρθηκα να βοηθήσω στα εθνικά θέματα εξωτερικής πολιτικής, στις αλλαγές στην παιδεία. Καμία ανταπόκριση.

Και επιπλέον συναίνεση σε ποια μέτρα; Για διαβάστε τον τύπο της εποχής. Δεν υπάρχει αναφορά σε κανένα συγκεκριμένο μέτρο, μόνο κουβέντα για «συναίνεση» γενικά και αόριστα. Όλα για το θεαθήναι. Θυμάμαι πήγα στο ραντεβού με τον κ. Καραμανλή, αρχές Μαρτίου 2009, έτοιμος να ακούσω συγκεκριμένα πράγματα για δραστική καταπολέμηση της σπατάλης, της αδιαφάνειας, της διαφθοράς. Δεν άκουσα τίποτα. Και το χειρότερο: την ώρα που μας ζητούσαν δήθεν συναίνεση για την οικονομία, την ίδια ώρα κορυφωνόταν το όργιο προσλήψεων από το παράθυρο και σπατάλης που οδήγησε το έλλειμμα του 2009 - στο θανάσιμο 15,6%, πάνω από 36 δισ. Είχε χαθεί κάθε έλεγχος και δεν έλεγαν τίποτα. Και το τραγελαφικό είναι ότι, δύο μήνες μετά, εμάς που μιλούσαμε για κρίση στην Ελλάδα και απουσία σχεδίου, η κυβέρνηση Καραμανλή μας ειρωνευόταν, μιλώντας για «πράσινα παπαγαλάκια» στις ευρωεκλογές.

Εγώ κ. Μούρτη, ως πρωθυπουργός, δεν θυμήθηκα τη συναίνεση όταν βρέθηκα πίσω στις δημοσκοπήσεις. Τη ζήτησα εξαρχής, προ Μνημονίου και έχοντας ήδη πάρει την πολιτική απόφαση να καταργήσω χιλιάδες stage στο δημόσιο, να μειώσω ριζικά τους συμβασιούχους και να κλείσω όλα τα παραθυράκια ρουσφετολογικών προσλήψεων στο Δημόσιο. Τη ζήτησα λέγοντας ότι είμαι αποφασισμένος να εφαρμόσω παντού διαφάνεια και πρώτα απ' όλα στις δαπάνες του δημοσίου, τη ζήτησα λέγοντας ότι είμαι αποφασισμένος να εκσυγχρονίσω ριζικά την αυτοδιοίκηση, τη ζήτησα λέγοντας συγκεκριμένα πράγματα για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

9. Σας καταλογίζουν ότι γνωρίζατε ακριβώς ποια ήταν η κατάσταση της οικονομίας, πριν τις εκλογές του 2009, ότι σας είχε ενημερώσει σχετικά ο κ. Προβόπουλος. Τι ακριβώς σας είχε πει;

Μα τι λέτε τώρα; Ούτε καν ο κ. Προβόπουλος δεν είχε ολοκληρωμένη εικόνα του μεγέθους της καταστροφής που πραγματοποιούνταν! Μας είχε πει ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή του το έλλειμμα στο τέλος του 2009 μπορεί να έφτανε σε διψήφιο νούμερο, δηλαδή 10%. Μακάρι να ήταν τόσο. Με το συμμάζεμα της σπατάλης που ξεκινήσαμε άμεσα θα ήταν ελεγχόμενο. Όμως ήταν κοντά 14 δισ. ευρώ παραπάνω! Μόλις τρεις μέρες μετά τις εκλογές ο ίδιος ο κ. Προβόπουλος μίλησε για έλλειμμα 12,5%. Σημείωση: Κάθε ποσοστιαία μονάδα ήταν 2,4 δισ. ευρώ παραπάνω έλλειμμα. Τελικά, το έλλειμμα του 2009 έφτασε το 15,6%.

Σας θυμίζω επίσης, τη δική μου σχετική ερώτηση στον κ. Καραμανλή στη διακαναλική συνέντευξη μας παραμονές των εκλογών, για το αν είναι αυτά τα πραγματικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας. Και τότε ο κ. Καραμανλής είχε άλλη μια φορά τη δυνατότητα να πει την αλήθεια στον Ελληνικό λαό, αλλά την απέκρυψε. Και το χειρότερο: δύο μέρες πριν τις εκλογές έστειλαν και επίσημο χαρτί στην ΕΕ ότι το έλλειμμα του 2009 θα έκλεινε στο 6%. Έγκλημα. Γιατί, πέρα από το θανάσιμο έλλειμμα, δύο ήταν τα βασικά προβλήματα: ότι η δημόσια διοίκηση ήταν διαλυμένη, παντελώς αδύναμη να εφαρμόσει οποιοδήποτε πρόγραμμα εξυγίανσης και φορολογικής δικαιοσύνης, και η χώρα ήταν παντελώς αναξιόπιστη και αναξιόχρεη στα μάτια των εταίρων μας.

10. Αν βρισκόσασταν και πάλι στο 2009, τον Οκτώβριο πριν τις εκλογές, θα ξαναλέγατε «λεφτά υπάρχουν»;
Δεν είναι η χώρα μας ακόμα και τώρα κύριε Μούρτη στις 30 - 35 πλουσιότερες χώρες του κόσμου; Πλούτος δεν υπάρχει; Δεν σπαταλιέται; Δεν χάνεται; Δεν χαρίζεται; Φορολογείται δίκαια; Μήπως δεν εμποδίζονται επενδύσεις από την γραφειοκρατία και την πολυδαίδαλη νομοθεσία; Μήπως δεν αξιοποιούμε τους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους μας σωστά;

Αυτό είπα. Είπα ότι αν σταματήσουμε τη σπατάλη, τις χαριστικές ρυθμίσεις, τις πόρτες φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, ναι λεφτά υπάρχουν. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επιθέσεων που δεχτήκαμε για τη φράση αυτή, που μπήκε σε διακομματική μονταζιέρα για να μας χτυπήσουν, απομονώθηκε και διαστρεβλώθηκε. Η κριτική, δεν ήταν στην κατεύθυνση «σωστά, αλλά τι κάνετε για να τα βρείτε;» Ήταν «γιατί το είπατε;» Και έτσι εξηγείται και το μένος. Αποκαλύψαμε το «μεγάλο μυστικό», γιατί με αυτήν την φράση στρέψαμε τον προβολέα επάνω σε αυτούς που πραγματικά παρασιτούσαν σε βάρος όλων μας τόσα χρόνια. Μια δομή και πρακτική πελατειακού καπιταλισμού που είχε δέσει το πολιτικό σύστημα στο άρμα μικρών ή μεγαλύτερων ισχυρών συμφερόντων, ενάντια στο δημόσιο συμφέρον. Δεν ήθελαν να στρέψει κάποιος τον προβολέα, το φως, πάνω τους. Να βάλει κανόνες και να σταματήσει την ασυδοσία. Ξεκινήσαμε να το κάνουμε. Ποιος άνοιξε τραπεζικούς λογαριασμούς; Ποιος ξεκίνησε τη Διαύγεια στο Δημόσιο; Την ηλεκτρονική συνταγογράφηση; Τις ηλεκτρονικές προμήθειες στα νοσοκομεία; Ποιος προχώρησε στη θεσμοθέτηση του Οικονομικού Εισαγγελέα και της Οικονομικής Αστυνομίας; Ποιος οδήγησε με νέο θεσμικό πλαίσιο τους μεγάλους φοροφυγάδες στη δικαιοσύνη; Μακάρι να είχαμε χρόνο όλα αυτά να αποδώσουν και να μην χρειαστεί να καταφύγουμε σε άδικα μέτρα για να γλυτώσει η χώρα τη χρεοκοπία. Και βέβαια έδωσα μάχη και στην ΕΕ για να χτυπηθούν οι φορολογικοί παράδεισοι. Συμφώνησαν όλοι στα λόγια αλλά ακόμα στην πράξη λίγα έχουν γίνει.

Ευνομία σημαίνει ότι, θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ένα δίκαιο σύστημα που και ο πολίτης δεν θα αντιμετωπίζεται από την διοίκηση, το κράτος, ως ύποπτος.

Θα σας το πω όπως το αισθάνομαι κ. Μούρτη: όλη η φασαρία έγινε γιατί, το "λεφτά υπάρχουν" αναδείκνυε με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο την αδήριτη ανάγκη μεγάλων αλλαγών, για να ανατραπούν τα κακώς κείμενα του πελατειακού κράτους. Αυτό ήθελαν να αποφύγουν τότε, αυτό θέλουν να αποφύγουν και τώρα.

Και σε σχέση με όσα ελέχθησαν περί «παροχών», σας ζητώ να κάνετε μία άσκηση κύριε Μούρτη. Πάρτε το προεκλογικό μου πρόγραμμα του 2009 και πείτε μου αν έχει σχέση το κόστος των υποσχέσεων, για παράδειγμα, με τα 18 δισ. ισοδύναμα μέτρα των Ζαππείων το 2012. Καμία σχέση. Ψάξτε το, θα δείτε ότι, η βασική μας υπόσχεση ήταν για το επίδομα αλληλεγγύης γιατί ανησυχούσαμε - μόνοι τότε - για την ύφεση, επίδομα που όμως ήταν χρήματα που πήραμε από τις μεγάλες επιχειρήσεις, δεν βγήκαν από το δημόσιο ταμείο, ήταν μέτρο αναδιανομής και τελικά, δώσαμε λιγότερα από τα μισά γιατί τα άλλα πήγαν για να μειωθεί το έλλειμμα. Μιλούσαμε επίσης για χρήματα στην Παιδεία και για τις προσλήψεις των νοσηλευτών, που εκείνη την εποχή ήταν θέμα ζωής και θανάτου για το σύστημα υγείας. Το πρόγραμμά μας ήταν το πιο συγκρατημένο κόμματος εξουσίας στη Μεταπολίτευση. Το εννοώ.

11. Τον Ιούνιο του 2011 παραδώσατε την εξουσία στον Αντώνη Σαμαρά, σύμφωνα με όσα είναι γνωστά. Έτσι έγιναν τα πράγματα; Μπορείτε να μεταφέρετε τον ακριβή διάλογό με τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και παλιό συμφοιτητή σας;

Δεν παρέδωσα καμία εξουσία. Έβλεπα τι γίνεται από τότε σε ένα μέρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Έβλεπα συγκεκριμένους βουλευτές να βάλλουν συστηματικά ενάντια στην προσπάθεια της κυβέρνησης, όχι για λόγους ιδεολογικούς ή πολιτικούς, αλλά για προσωπικούς. Σας καλώ να διαβάσετε τον τύπο της εποχής, ποιοι μάζευαν υπογραφές στη Βουλή ζητώντας να απολογηθούμε για την οικονομική πολιτική. Απλά δεν με ήθελαν Πρωθυπουργό ή δεν ήθελαν τον τότε Υπουργό Οικονομικών. Έβλεπα επίσης τι γινόταν στην ελληνική κοινωνία με την εκμετάλλευση της οργής του κόσμου. Οι γεμάτες πλατείες εξαφανίστηκαν όταν έφυγα.

Έβλεπα επίσης, το κολοσσιαίο έργο που είχαμε μπροστά μας: να περάσουμε ένα πολύ δύσκολο Μεσοπρόθεσμο προκειμένου να αρχίσουμε τη μεγάλη διαπραγμάτευση για την ιστορική διαγραφή του χρέους. Και ήξερα επίσης ότι, αν οδηγούσα τη χώρα σε εθνικές εκλογές, η εθνική προσπάθεια θα κινδύνευε σοβαρά.

Πήρα τηλέφωνο τον Αντώνη Σαμαρά και του πρότεινα να σταθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων, αποδεχόμενος κυβέρνηση συνεργασίας μακράς πνοής και συγκεκριμένο προγραμματικό πλαίσιο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων για νοικοκύρεμα στο δημόσιο, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης, για καταπολέμηση της διαφθοράς, για ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας.

Του είπα ότι, σε περίπτωση που συμφωνούσαμε σε ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο συνεργασίας και επιλέγαμε τους κατάλληλους ανθρώπους για να το φέρουν σε πέρας, αν το πρόβλημα για να συγκροτηθεί η κυβέρνηση ήμουν εγώ, θα δεχόμουν να συζητήσω και για άλλον πρωθυπουργό. Το ζήτημα ήταν να πάει μπροστά η χώρα με ασφάλεια.

Ο κ. Σαμαράς δεν αντέδρασε αρνητικά. Το αντίθετο. Δυστυχώς λίγο μετά πληροφορήθηκα ότι είχαν ξεκινήσει από τη ΝΔ οι διαρροές πως δήθεν ο Παπανδρέου παραιτήθηκε. Αυτό κατάλαβαν οι συνεργάτες του κ. Σαμαρά. Αυτό τους ενδιέφερε. Κρίμα. Χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία τότε. Στη συνέχεια, για να περάσει χωρίς κραδασμούς το Μεσοπρόθεσμο αναγκάστηκα σε κυβερνητικές αλλαγές, ναι συμβιβάστηκα, και προχώρησα σε ανασχηματισμό αλλάζοντας τον Υπουργό Οικονομικών. Το Μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε, η χώρα δεν μπήκε σε περιπέτειες.

12. Τον Οκτώβριο του 2011, πετύχατε μια συμφωνία με τους ευρωπαίους εταίρους στη Σύνοδο Κορυφής, αλλά λίγες μέρες μετά πήγατε στις Κάννες, σε μια άτυπη συνάντηση με το «διευθυντήριο» της ΕΕ. Πρόκειται για μια σκοτεινή, για την ώρα, στιγμή της πολύ πρόσφατης ιστορίας. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ότι μετά τις Κάννες δόθηκε η εντολή για την ανατροπή σας. Το επιβεβαιώνετε ή το διαψεύδετε;

Στη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου 2011, πετύχαμε ιστορική συμφωνία για την Ελλάδα μετά από εξαντλητική διαπραγμάτευση. Νέο δάνειο 120 δισ. με ασύγκριτα καλύτερους όρους αποπληρωμής, ιστορικών διαστάσεων διαγραφή χρέους. Στην Ελλάδα όμως όσοι δεν με έλεγαν προδότη, απέρριπταν κατηγορηματικά τη Συμφωνία. Ήξερα ότι όσο και να ήταν σημαντική η Συμφωνία για την χώρα, θα πέρναγε με πολύ μεγάλη δυσκολία από το Κοινοβούλιο. Και αν πέρναγε, θα ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί με τέτοια εμφυλιοπολεμική αναταραχή στην κοινωνία.

Θυμίζω τη βεβήλωση των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου, όπου καταλύθηκε η έννομη τάξη. Χωρίς ευρύτερες συναινέσεις δεν μπορούσε να προχωρήσει η χώρα.
'Αρα η λύση δεν ήταν εκλογές, και μάλιστα μια μεγάλη πόλωση. Σε αυτές τις συνθήκες δεν θα έδιναν καμία καθαρή απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα: θέλαμε ή δεν θέλαμε τη Συμφωνία με ό,τι συνεπαγόταν η μία ή η άλλη απόφαση;

Μόνο μπροστά σε ένα καθαρό, συγκεκριμένο ερώτημα θα αναγκαζόντουσαν όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταματήσουν την καταστροφική δημαγωγία.

Σκεφτόμουνα από αρκετό καιρό πριν το δημοψήφισμα. Θα ήθελα να είχα το χρόνο και τον νόμο να το κάνω πριν το πρώτο Μνημόνιο. Στη συνέχεια αν θυμάστε δώσαμε στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 χαρακτήρα δημοψηφίσματος και δικαιωθήκαμε. Όμως τον Οκτώβριο του 2011, με τη νέα Συμφωνία, χρειαζόταν νέα νομιμοποίηση.
Είχα κοινοποιήσει την πρόθεσή μου σε ευρωπαίους ηγέτες όπως η Μέρκελ μερικούς μήνες πριν.

Όταν διαπίστωσα το απόλυτο πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο μετά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου πήρα ως Πρωθυπουργός βαρύτατα δανεισμένης ναι, αλλά ανεξάρτητης χώρας, μία καθόλα δημοκρατική απόφαση. Ενώ στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ η πρόταση έγινε δεκτή με χειροκροτήματα ως «λυτρωτική», την επομένη ξεκίνησαν οι ανεξαρτητοποιήσεις ή οι απειλές για ανεξαρτητοποίηση. Ουσιαστικά πήγα στις Κάννες μόνο με τυπική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είχα ήδη ανατραπεί.

Ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στην ίδρυση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Ελληνίδες, έλληνες,
Φίλες και Φίλοι,
Από τα βάθη της καρδιάς μου ένα ευχαριστώ για την δυναμική και συνειδητή συμμετοχή σας στο νέο μας ξεκίνημα.
Ένα θερμό καλωσόρισμα σε κάθε ενεργό πολίτη που θα υπογράψει το κείμενο της διακήρυξής μας.
Υπογραφές – και σήμερα και όλες τις επόμενες ημέρες, όταν θα οργώνουμε την Ελλάδα, για το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, το Κίνημά μας.
Αποτελεί ένα κείμενο – συμβόλαιο μεταξύ μας, για μια κοινή, δημιουργική πορεία.
Μια πορεία που γεννιέται για σας, με εσάς, από εσάς.
Μια πορεία με καθαρό πολιτικό στίγμα και όραμα.
Μας ρωτάνε, ποιοι είμαστε; Τι πρεσβεύουμε;
Απαντάμε: Εμείς δεν ξεκινάμε από το μηδέν.
Ξεκινάμε από την αρχή.
Και αρχή είναι οι αξίες μας.
Αξίες που μας ένωσαν και μας ενώνουν.
Εμπνεόμαστε από τις αξίες και τις ζωντανές παραδόσεις του Ανθρωπισμού, του Διαφωτισμού, του Πολιτικού Φιλελευθερισμού, του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και της Οικολογίας.
Οι αξίες του Ανθρωπισμού είναι και η πίστη μας στην ελευθερία του ανθρώπου, την προστασία κάθε ατόμου από διακρίσεις, από την περιθωριοποίηση ή ακόμα τη βία, λόγω φύλου, καταγωγής, εθνότητας, ηλικίας, πολιτικής άποψης, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων.
Είναι η δέσμευσή μας να αγωνιστούμε για θεσμούς που προστατεύουν και σέβονται την προσωπικότητα και τα δικαιώματα κάθε πολίτη.
Ανθρωπισμός σημαίνει και δέσμευσή μας για ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Οι αξίες του Διαφωτισμού – η πίστη μας να υπερασπιστούμε τον ορθολογισμό, με παρρησία να αναζητούμε τις αλήθειες απέναντι στην δημαγωγία, τον δογματισμό, τον φονταμενταλισμό, αλλά και την συνομωσιολογία και τον λαϊκισμό.
Διαφωτισμός σημαίνει και δέσμευσή μας για έναν πολίτη ενημερωμένο, μέσα από τη συνεχή παιδεία, την αυτομόρφωση. Θεμέλιο λίθο της κριτικής σκέψης, της καινοτομίας και πάντα προϋπόθεση της συμμετοχικής δημοκρατίας.
Οι αξίες της Δημοκρατίας και του Πολιτικού Φιλελευθερισμού είναι η πίστη μας στις δυνατότητες του πολίτη, του δήμου – με την αρχαία έννοιά της λέξης, να ελέγχουν την εξουσία, να πολεμούν την υπερσυγκέντρωσή της, την αυθαιρεσία της.
Δέσμευσή μας για μια κοινωνία, ευνομούμενη, όπου θα εδραιώνεται η ισχύς του δικαίου και όχι το δίκιο του ισχυρού.
Με τον πολίτη ενεργό συμμέτοχο, αυτόνομο, συνδιαμορφωτή ατομικά και συλλογικά, δημιουργό και υπερασπιστή θεσμών που προστατεύουν την θεμελιώδη αρχή της Ελευθερίας και της ανοιχτής πλουραλιστικής κοινωνίας.
Οι αξίες του Σοσιαλισμού, είναι η πίστη μας για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και αλληλεγγύη.
Αλληλεγγύη σημαίνει και δέσμευσή μας για δικαιοσύνη ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες, ανάμεσα στις γενιές, αλλά και ευθύνη για την προστασία του περιβάλλοντος.
Κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει δέσμευσή μας για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, για ισονομία, δίκαιη κατανομή βαρών και διανομή πλούτου.
Ισότητα σημαίνει και δέσμευσή μας να αγωνιστούμε απέναντι σε κάθε μορφή ανισότητας που στερεί θεμελιώδη δικαιώματα και δυνατότητες των πολιτών.
Οι αξίες της οικολογίας είναι η πίστη μας ότι το μοντέλο ανάπτυξης μπορεί να είναι βιώσιμο, δημιουργικό, δίκαιο μόνο αν αναδείξουμε το φυσικό μας περιβάλλον και πολιτισμό ως προτέρημα και πλεονέκτημα.
Σημαίνει ότι εμπνεόμαστε από τους κανόνες του φυσικού περιβάλλοντος, όπως το σεβασμό της οικο-πολυμορφίας, βιο-ποικιλότητας και αυτονομίας, της αποκεντρωμένης συμβίωσης, της ισοπολιτείας και αταξικότητας.
Μας ρωτάνε, σε ποιους απευθυνόμαστε;
Ποιους θέλουμε να εκφράσουμε;
Απαντάμε πως φιλοδοξούμε να εκφράσουμε μια κοινωνική συμμαχία που είναι ταυτοχρόνως Συμμαχία Δικαιοσύνης και Δημιουργίας, βάσει των αξιών και των αρχών μας.

Γιώργος Α. Παπανδρέου:Αύριο, 3 του Γενάρη...Πάμε!

Νέα χρονιά,

Νέο ξεκίνημα.

Ήρθε η ώρα για το επόμενο μεγάλο βήμα των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.

Ήρθε η ώρα για να οικοδομήσουμε, όλοι μαζί, το νέο πολιτικό σπίτι που θα στεγάσει τις προοδευτικές μας αξίες, τις αξίες που μας ένωσαν και μας ενώνουν.

Αφουγκραζόμενοι τη δική σας φωνή, την απαίτηση χιλιάδων πολιτών από όλη την Ελλάδα, παίρνουμε την πρωτοβουλία και απευθύνουμε κάλεσμα συμμετοχής σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες σε αυτό το νέο ξεκίνημα.

Αύριο, στις 5:30 μμ, στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη – Πειραιώς 138, δεν ιδρύουμε ένα ακόμη κόμμα.

Από αύριο, συμμετέχουμε στην αφετηρία ενός Κινήματος, που μπορεί και πρέπει να ανταποκρίνεται ουσιαστικά στα μεγάλα διακυβεύματα που αφορούν τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.

Ενός Κινήματος που θέλουμε να διασφαλίσει την παρουσία των πραγματικών δυνάμεων της προόδου στο επόμενο Κοινοβούλιο, των δυνάμεων που πιστεύουν και το έχουν αποδείξει στην πράξη με πραγματικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, ότι η Ελλάδα δεν θα υπερβεί οριστικά την κρίση, δεν θα ανακάμψει οριστικά, αν δεν αλλάξει οριστικά, αν δεν αλλάξει συθέμελα, με βάση ένα «Ελληνικό Σχέδιο» και Θεσμούς που λειτουργούν – με τον πολίτη συμμέτοχο.

Ενός Κινήματος που θα εργαστεί στην επόμενη Βουλή για να διασφαλιστούν όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις για μια ασφαλή και οριστική έξοδο από την κρίση.

Ενός Κινήματος, που θα δώσει όλες του τις δυνάμεις για να γίνει πράξη η μετάβαση στη Μεταπελατειακή Ελλάδα, με όραμα την οικοδόμηση μιάς Ελλάδας Δικαιοσύνης και Δημιουργίας.

Ενός Κινήματος, η συγκρότηση του οποίου θα ολοκληρωθεί με ανοιχτό, συμμετοχικό Συνέδριο – που θα προσδιοριστεί μετά τις εκλογές, όπου θα αποφασιστούν τα πάντα. Κινηματικά, συμμετοχικά, με αρχές αυτοοργάνωσης, από τη βάση. Όπως αξίζει σε ένα Κίνημα που ανταποκρίνεται στις αρχές της Δημοκρατίας, του Σοσιαλισμού και της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Ενός Κινήματος, που βάζει πρώτα την Ελλάδα και τους πολίτες της – όχι τα πάσης φύσεως πελατειακά ή άλλα συμφέροντα.

Με τις ευχές μου για καλή χρονιά σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, απευθύνω κάλεσμα συμμετοχής,

Από αύριο, 3 του Γενάρη,

Πάμε.

Παπανδρέου σε Βενιζέλο: Δεν έλαβα και πάλι καμία απάντηση για την προϊούσα διάλυση του ΠΑΣΟΚ

Δελτίο Τύπου για την συνάντηση με τον Β. Βενιζέλο εξέδωσε το γραφείο τύπου του Γιώργου Παπανδρέου
 
"Στη συνάντηση συζητήθηκαν οι τρέχουσες εξελίξεις και το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως είναι ήδη γνωστό, έχει καταθέσει τις απόψεις του και τις θέσεις του και για την πορεία της χώρας και για την πορεία του κινήματος, που παραμένουν σε ισχύ και είναι αναγκαίες. Προτάσεις, που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της προϊούσας διάλυσης που εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ και παράλληλα, της αναγέννησης και ανασυγκρότησής του. Επ´ αυτών δεν υπήρξε ουσιαστική απάντηση".

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ "ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ" ΚΟΖΑΝΗ

Φίλες και φίλοι,

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκομαι και πάλι στην Κοζάνη.

Σε μια περιοχή, που όπως έχω πει πολλές φορές, όλοι οι Έλληνες της χρωστούν πολλά, γιατί έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην ανάπτυξη του τόπου με μεγάλο κόστος.

Αλλά και μια περιοχή, που μπορεί να έχει καθοριστικό ρόλο στο πλαίσιο των προσπαθειών μας για πράσινη ανάπτυξη, για βιώσιμη ανάπτυξη.

Το οδοιπορικό της Έκθεσης για τους Αγώνες που μας εμπνέουν, για τις Αξίες που μας ενώνουν, συνεχίζεται.

Από την Αθήνα, στην Κρήτη και τώρα στη Μακεδονία.

Να ευχαριστήσω τον Φίλιππο Πετσάλνικο - και την ομάδα στο Ίδρυμα, για τη δουλειά και την προσφορά τους στην οργάνωση αυτής της ωραίας έκθεσης.

Θα ήθελα να αφιερώσω τη σημερινή εκδήλωση σε έναν άνθρωπο που βρέθηκε στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για τη δημοκρατία και την ελευθερία, σε έναν αγωνιστή που αφιέρωσε τη ζωή του - από τον ανένδοτο αγώνα, την απελευθέρωση από τη δικτατορία και την κατάκτηση της μεγάλης αλλαγής του ’81 - στην πάλη για αξίες.

Μιλώ για τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, που έφυγε προ ημερών από κοντά μας και τον οποίο τίμησε σήμερα και η Βουλή.

Πίστεψε στις αξίες της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού.
Και έκανε τα πιστεύω του πράξη.

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα, ο αγώνας για αξίες είναι παγκόσμιος.
Δεν γνωρίζει σύνορα.

Σήμερα, παντού στον κόσμο γίνεται μία μάχη.
Αλλού αιματηρή, αλλού πολιτική, αλλά παντού σκληρή.
Από την Ευρώπη μέχρι την Μέση Ανατολή, από την Wall Street μέχρι το Hong Kong.

Είναι μια μάχη μεταξύ αυτών που διψάνε απλά για την εξουσία
και εκείνων που διψάνε για μία κοινωνία αξιών.

Μεταξύ αυτών που προωθούν και προσκυνούν το δίκιο του ισχυρού – στην πολιτική, στην οικονομία, στις διακρατικές σχέσεις,
και εκείνων που υπηρετούν μόνο την ισχύ του δικαίου.

Μεταξύ αυτών που προωθούν την πολιτική του φόβου ή την πολιτική της αγανάκτησης,
αντί της αλήθειας.

Μεταξύ αυτών που θέλουν απλώς να κατέχουν την εξουσία, ή θέλουν απλά την εξουσία χωρίς να αλλάζουν τίποτα,
και εκείνων που θέλουν να αλλάξουν τις δομές εξουσίας, για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Μεταξύ αυτών που φτιάχνουν την καριέρα τους ή συγκροτούν τις δυνάμεις τους σπέρνοντας διχασμό και μίσος
και αυτών που θέλουν να συγκροτήσουν μια κοινωνία με τον πολίτη δυνατό, ελεύθερο, ασφαλή, σίγουρο και δημιουργικό.

Μεταξύ αυτών που επιβιώνουν με τα ψέματα και τον εκφοβισμό, καλλιεργώντας την άγνοια και τη χειραγώγηση των πολιτών,
και αυτών που αποκαλύπτουν αλήθειες για να αλλάξουν τα πράγματα προς όφελος του πολίτη, με τη δημιουργική συμμετοχή του, την ενδυνάμωσή του.

Είναι μία μάχη μεταξύ της συντήρησης και των αξιών της προόδου.

Και η συντήρηση πάντα θα καλλιεργεί ένα πέπλο σιωπής και άγνοιας.
Κάτι που είδαμε και με τα τραγικά γεγονότα στο Πακιστάν ή στην Νιγηρία.
Όπου χτυπήθηκαν σχολεία, μαθητές και καθηγητές ή απήχθησαν νέες κοπέλες.
Γιατί;
Για να μην μάθουν.
Για να μην απελευθερώσουν την σκέψη τους.
Για να μπορούν άλλοι να τους χρησιμοποιούν ως "εξαρτήματα".

Φίλες και φίλοι,

Ερχόμουν εδώ στην Κοζάνη, στην Δυτική Μακεδονία, ως υπεύθυνος κλιμακίου, για να φτιάξουμε τους πρώτους πυρήνες του ΠΑΣΟΚ το 1976.
Μια διαφορετική τότε Ελλάδα.
Γυρίζαμε χωριά, γειτονιές, μιλάγαμε στα καφενεία.
Θυμάμαι - Αντιμετωπίζαμε και φόβο και καχυποψία.
Καμιά φορά δεν βρίσκαμε άνθρωπο να μιλήσουμε.
Βρίσκαμε μπροστά μας ένα πέπλο σιωπής και άγνοιας που είχε σκεπάσει την τότε κοινωνία.
Από την λογοκρισία και την καταπίεση.
Από το κυνηγητό ενάντια σε κάθε τι το διαφορετικό.

"Θα μας πάρετε τα χωράφια και τις γίδες", μας έλεγαν.
Εμείς αντικρούαμε - Θέλουμε συνεταιρισμούς, θέλουμε αυτοδιοίκηση, θέλουμε παιδεία και υγεία, να κατοχυρώσουμε δημοκρατικά δικαιώματα που θα δώσουν δύναμη στον πολίτη.

Φωνή και σιγουριά.

Σπάσαμε το πέπλο σιωπής.

Αυτό πρέπει να κάνουμε και σήμερα.

Γιατί και σήμερα δίνεται αυτή μάχη.

Και διεθνώς και στην Ελλάδα.

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν.

Και για αυτό εμείς, οι προοδευτικές δυνάμεις, συγκρουόμαστε με την παγκόσμια επέλαση της συντήρησης και του λαϊκισμού.

Είτε αυτή εκφράζεται με το φόβο, είτε εκφράζεται με την τυφλή αγανάκτηση, είτε καλλιεργεί το μίσος και θεωρίες συνωμοσίας.

Εμείς ξέρουμε ότι:

Οι αγορές μπορούν να χαλιναγωγηθούν,
αν συλλογικά οι εκλεγμένες κυβερνήσεις αποκτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και θέσουν κανόνες και αρχές.

Ότι η παγκοσμιοποίηση μπορεί να εξανθρωπιστεί.

Οι ανισότητες μπορούν να περιοριστούν,
να διασφαλίσουμε σωστές δουλειές και κοινωνικό κράτος, εάν δημιουργήσουμε θεσμούς διαφάνειας και δικαιοσύνης.

Οι συγκρούσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, θα μπορούσαν να προληφθούν ή να επιλυθούν,
εάν δοθεί προτεραιότητα στην ευημερία, τον σεβασμό του διαφορετικού, των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, και στις αρχές του διεθνούς δικαίου για την οικοδόμηση της ειρήνης.

Το ζήτημα είναι, να αναλάβει και πάλι τα πρωτεία η πολιτική, η έκφραση του κοινού συμφέροντος, έναντι των αγορών, αλλά και κάθε άλλης δύναμης υπερσυγκέντρωσης εξουσιών έξω από τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Απαραίτητη θεωρούμε την οργανωμένη παρουσία των πολιτών - με προτάσεις παραγωγικές και δημιουργικές - που ενώνουν και ενδυναμώνουν την κοινωνία και τους συμμετοχικούς δημοκρατικούς θεσμούς.

Αυτό το Κίνημα προοδευτικών αξιών αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να ενισχύσουμε με τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Σήμερα η μάχη κατά της ανισότητας και υπέρ της αλήθειας δίνεται παντού.

Οι 85 πλουσιότερες οικογένειες του κόσμου κατέχουν περισσότερο πλούτο, από τον πλούτο του 50% των φτωχότερων πολιτών του πλανήτη μας.
Αδικία.
Αλλά και συγκέντρωση τεράστιας ισχύος στα χέρια λίγων.
Και αυτοί οι λίγοι αιχμαλωτίζουν δημοκρατίες, εξαγοράζουν συνειδήσεις, αγοράζουν ΜΜΕ.
Μάχη δίνεται για τον έλεγχο των ΜΜΕ.
Η συγκέντρωση της μιντιακής εξουσίας μαίνεται σήμερα ακόμα και στο διαδίκτυο.
Μεταξύ αυτών που το θέλουν ανοιχτό, ελεύθερο, προσβάσιμο, χώρο μάθησης για όλους
και εκείνων - ισχυρών συμφερόντων, κεφαλαίου, αυταρχικών η ακραίων ηγετών, απολυταρχικών ιδεολογιών, που το θέλουν εργαλείο για τις επιδιώξεις τους.
Ντουντούκα προπαγάνδας και μόνο.

Φίλες και φίλοι,

Ένα παρόμοιο πέπλο σιωπής σκέπασε την χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

Δεν θα μιλήσω για το παρελθόν.
Για το μέλλον θα μιλήσω.

Αλλά το μέλλον πρέπει να το χτίσουμε σε στέρεες βάσεις.
Με βάση τις αλήθειες.
Όχι πάνω στην άγνοια, τα ψέματα, τους μύθους και την συνωμοσιολογία.

Αν θες να υπηρετείς την πατρίδα - όπως έκανε πάντα το Κίνημά μας - μπορεί να βρεθείς μπροστά σε αφόρητα δύσκολες αποφάσεις.

Να συγκρούεται το θέλω, των αξιών σου, με το πρέπει των περιστάσεων.

Αυτό συνέβη όταν αναλάβαμε ευθύνες που δεν μας αναλογούσαν - για να μη ζήσουν όλα τα ελληνικά νοικοκυριά την τραγωδία της βίαιης χρεοκοπίας.

Πήραμε και αποφάσεις που μάτωσαν κόσμο, πολύ κόσμο.

Κόσμο που δεν έφταιγε. Πονέσαμε για αυτό.

Αποφάσεις που δεν θα χρειάζονταν αν η αξιοπιστία της χώρας δεν είχε πληγεί θανάσιμα από αυτούς που είπαν ψέματα και έφυγαν.
Αποφάσεις που δεν θα χρειάζονταν - γιατί η Ελλάδα είναι μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου - αν ο δημόσιος τομέας δεν είχε εγκαταλειφθεί για χρόνια στην τύχη του, αν δεν είχε γίνει όχημα ρουσφετιών, σπατάλης και διανομής προνομίων στους λίγους. Τελείως ανήμπορος να χτυπήσει την φοροδιαφυγή και να κατανείμει δίκαια τα βάρη.
Αποφάσεις που δεν θα χρειαζόταν ποτέ να πάρουμε, αν η Ευρώπη μας έδινε λίγο χρόνο για να αποδώσουν οι μεταρρυθμίσεις μας.


Το Κίνημά μας φίλες και φίλοι, έπρεπε και πρέπει, να αισθάνεται περήφανο που την κρίσιμη στιγμή, η κυβέρνηση και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, δεν κρύφτηκαν πίσω από τη συνειδητή άρνηση της συντριπτικής πλειοψηφίας της τότε αντιπολίτευσης να βάλει πλάτη.
Κάναμε το πατριωτικό μας καθήκον.
Γιατί σύμφωνα με τις αξίες μας, υπάρχουμε στην πολιτική για να υπηρετούμε την πατρίδα, όχι για να μας υπηρετεί αυτή.
Ούτε 180 σίγουροι υπήρχαν, ούτε χρόνος για εκλογές υπήρχε.
Κανείς δεν δικαιούται να παίζει την τύχη της χώρας στα ζάρια.
Πόσο μάλλον με την απειλή της βίαιης χρεοκοπίας ante portas.


Το Κίνημά μας έπρεπε και πρέπει να δηλώνει ξεκάθαρα, ότι το πρόβλημα της χώρας δεν ήταν το 2010 και το Μνημόνιο, αλλά το πελατειακό πάρτι που στήθηκε σε βάρος της χώρας μέχρι το 2009.

Δεν θα χρειαζόμασταν ποτέ να ψάχνουμε για πιστωτές, να ζητάμε από τους εταίρους μας δάνεια, αν δεν είχε προηγηθεί η πορεία προς το χάος. Μια πορεία που οδήγησε τη χώρα να έχει το 2009, ταυτόχρονα,

Και ύφεση στο -4%,

Και δημόσια διοίκηση διαλυμένη από το ρουσφέτι,

Και χρέος στα 320 δισ. και ιλιγγιωδώς αυξανόμενο,

Και νέο έλλειμμα στα 36,5 δισ. όπως μάθαμε αργότερα,

Και αβυσσαλέο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών στο 14%,

Και, το κυριότερο, θανάσιμο έλλειμμα αξιοπιστίας, μετά τα όσα είχαν δει οι εταίροι μας και οι αγορές την πενταετία, 2004-2009.

Αυτό το τελευταίο, το συνειδητοποιούν τώρα και άλλες πολιτικές δυνάμεις - αν και με δική τους ευθύνη βρισκόμαστε ενώπιον ενός αδιεξόδου.

Το Κίνημά μας έπρεπε και πρέπει να υπερασπίζεται το μεταρρυθμιστικό κύμα της περιόδου 2009-2011 και να μην αφήνει κανέναν να το καπηλευθεί.

Πετύχαμε μία χωρίς ιστορικό προηγούμενο δημοσιονομική προσαρμογή και βάλαμε την Ελλάδα στην πρωτοπορία του ρυθμού μεταρρυθμίσεων, μεταξύ όλων των αναπτυγμένων χωρών από το 2010.

Αναγνωρίζουμε ότι δεν καταφέραμε να αλλάξουμε την Ελλάδα όσο είχαμε υποσχεθεί.

Ότι έγιναν και λάθη, είτε λόγω της απίστευτης πίεσης, είτε λόγω του ασφυχτικά περιορισμένου χρόνου, είτε λόγω και της δικής μας αδυναμίας να φτάσουμε όσο μακριά έπρεπε.

Αλλά, παντού, σε κάθε τομέα, παρά τα λάθη, τη διετία 2009-2011 έγινε μία αρχή προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αρχή που αν είχε γίνει λίγα χρόνια πριν τα τέλη του 2009, η χώρα δεν θα έφτανε στα πρόθυρα χρεοκοπίας και δεν θα χρειαζόταν ποτέ Μνημόνιο.

Το Κίνημά μας έπρεπε και πρέπει να αναγνωρίζει την σημασία της ιστορικής νίκης του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 2009.

Νίκη που μπορεί να ήρθε πολύ αργά για να αποφύγουμε τη σκληρή επιτήρηση, αλλά που γλύτωσε στο παρά ένα τον τόπο από μία εθνική τραγωδία βίαιης χρεοκοπίας.

Το Κίνημά μας στέκεται απέναντι σε όσους επιχείρησαν να μειώσουν την εμβέλεια της νίκης αυτής, υιοθετώντας την προπαγανδιστική διαστρέβλωση του «λεφτά υπάρχουν» από τους ένοχους θιασώτες της δήθεν επανίδρυσης του κράτους και αργότερα των Ζαππείων.

Η ιστορική για τον τόπο νίκη του 2009 ήρθε ως αποτέλεσμα της βαθύτατης θεσμικής, πολιτικής και οικονομικής σήψης που ζούσε ο τόπος και της εξίσου βαθειάς δίψας μεγάλων τμημάτων του Ελληνικού λαού να αλλάξουμε πριν να βουλιάξουμε.

Για αυτό και το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, πρόγραμμα που προέβλεπε άμεσο νοικοκύρεμα της οικονομίας, ριζικές θεσμικές αλλαγές και αναθέρμανση της οικονομίας χωρίς να μοιράζει χάντρες Ζαππείων, αγκαλιάστηκε από τον Ελληνικό λαό, από κοινωνικούς φορείς και όλα ανεξαιρέτως τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Το Κίνημά μας έπρεπε και πρέπει να υπερασπίζεται τις στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009-2011.

Επιλογές που δημιουργήθηκαν εκ του μηδενός.
Με εξωπραγματικά δύσκολη διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους εταίρους, πολλοί εκ των οποίων ήθελαν, μυωπικά, να τιμωρηθεί η Ελλάδα για αυτά που είχαν κάνει αυτοί που έφυγαν.

Επιλογές που δικαιώνονται όχι μόνο από τις εξελίξεις, αλλά και από αυτούς που τις πολέμησαν λυσσαλέα ως αντιπολίτευση και στη συνέχεια βρέθηκαν ή θεωρούν ότι θα βρεθούν στην εξουσία.

Οι εταίροι μας έχουν σημαντικές ευθύνες, για το γεγονός ότι, το κόστος αυτής της μετάβασης ήταν και είναι τόσο οδυνηρό.

Αλλά όσο και εάν θέλουμε να ασκήσουμε δικαιολογημένη κριτική στους εταίρους μας ή στην δύναμη των διεθνών αγορών, ευθύνη δικιά μας ήταν και είναι να κάνουμε την Ελλάδα ισχυρή.

Να στέκεται στα δικά της πόδια, με τις δικές της δυνάμεις, ώστε να μην είναι εξαρτημένη και εκτεθειμένη στις βουλήσεις των διεθνών αγορών ή τις υπερβολικές απαιτήσεις των εταίρων.

Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν διαμορφώσουμε ένα δικό μας πρόγραμμα.
Ένα Ελληνικό Πρόγραμμα προσαρμογής και αλλαγών.
Ένα πρόγραμμα Συμβόλαιο με τον Ελληνικό λαό - με τις επόμενες γενιές.

Ένα παρόμοιο πρόγραμμα, θα ήταν και βασικό διαπραγματευτικό μας ατού απέναντι στους δανειστές μας.

Δεν τα λέμε τώρα αυτά. Τα λέμε χρόνια τώρα.

Πριν από δυόμιση χρόνια, τον Αύγουστο του 2012, η σημερινή κυβέρνηση έφερνε το πρώτο νομοσχέδιο προς ψήφιση στη Βουλή.

Νομοσχέδιο που ξεχαρβάλωνε τον νόμο - τομή που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με ευρύτατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Είχα πει τότε, μεταξύ άλλων τα εξής στη Βουλή:

«Όσο χρόνο και όσα χρήματα κι αν μας δώσουν οι εταίροι μας, όσο ευνοϊκή και αν γίνει η ευρωπαϊκή πραγματικότητα, πρώτιστη ευθύνη, δική μας ευθύνη, είναι να συνεχίσουμε να αλλάζουμε ριζικά τη χώρα μας.

…Δεν πρόκειται να σωθεί οριστικά η χώρα αν δεν αλλάξει ριζικά».

Και προειδοποιούσα λέγοντας:

«Τη στιγμή που διαπραγματευόμαστε με τους εταίρους μας για αποφυγή των λεγόμενων οριζόντιων μέτρων, ένα βασικό διαπραγματευτικό μας όπλο θα ήταν η ανάδειξη του μεταρρυθμιστικού έργου που προωθήσαμε κάτω από αντίξοες συνθήκες.

…Θα έπρεπε να βροντοφωνάζουμε για κάθε μεγάλη θεσμική αλλαγή αντί να την καταργούμε, αποδεικνύοντας έτσι τη βούλησή μας να σπάσουμε αυγά για να βάλουμε τάξη στη χώρα.

Εσείς κάνατε το αντίθετο. Δώσατε στους εταίρους μας το μήνυμα ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να υποκύψει στις βουλήσεις κάθε κακώς εννοούμενης συντεχνίας, κάθε ειδικού συμφέροντος.

Και αυτό υπονομεύει και τη διαπραγματευτική μας θέση».

Αυτά λέγαμε από τότε.

Γιατί το είχαμε δει από τότε το έργο, φίλες και φίλοι.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα σήμερα;

Οι έχοντες την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, απέτυχαν να την οδηγήσουν στην «επόμενη μέρα», παρά την διακομματική στήριξη στη Βουλή, παρά τις πρωτοφανείς συνθήκες κοινωνικής ηρεμίας σε σχέση με αυτά που αντιμετώπισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009-2011 και παρά το γεγονός ότι, οι δυσκολότερες αποφάσεις μεταρρυθμίσεων και προσαρμογής έγιναν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Ούτε μία ώρα δεν θα άντεχαν στη θέση μας το 2010 όλοι αυτοί που μας έκαναν και μαθήματα διαπραγμάτευσης.

Το Κίνημά μας έπρεπε και πρέπει να υπογραμμίζει ότι η μεταρρυθμιστική ορμή της διετίας 2009-2011, που διακόπηκε σταδιακά από την κυβέρνηση που προέκυψε μετά τις πρόωρες εκλογές του 2012, είναι αδήριτη, επιτακτική όσο ποτέ η ανάγκη, να συνεχιστεί.

Διατυπώνουμε με όλη τη δύναμη της φωνής μας την πεποίθηση ότι τα ελλείμματα που περιορίσαμε δραστικά, δεν ήταν παρά το σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης.

Κρίση Δημοκρατίας.

Κρίση ενός πελατειακού συστήματος.
Ενός κράτους και ενός οικονομικού, μιντιακού και πολιτικού κατεστημένου, που πολλαπλασίαζε αδικίες αντί να προωθεί αξίες,
στήριζε τον παρασιτισμό αντί της παραγωγικής Ελλάδας,
σπαταλούσε ή επέτρεπε κάποιοι να ιδιοποιούνται πόρους και χρήματα του Ελληνικού λαού, αντί να τα διαχειρίζεται με διαφάνεια υπέρ του δημοσίου συμφέροντος.

Επένδυε στη διατήρηση της εξουσίας, αντί της υγιούς και βιώσιμης ανάπτυξης της χώρας μας.

Κρίση ενός πελατειακού συστήματος, που διατηρούσε την εξουσία κρατώντας τον Έλληνα και την Ελληνίδα όμηρους μέσα από εξαρτήσεις και δουλείες.

Ενός συστήματος που και σήμερα θέλει συνειδήσεις εξαγορασμένες ή φοβισμένες από τις κατεστημένες δυνάμεις της χώρας.

Αυτές οι δυνάμεις, οι πρακτικές και οι δομές, έφεραν τα ελλείμματα και τελικά την εξάρτηση.
Αυτές ευθύνονται που μας οδήγησαν να έχουμε την ανάγκη ενός μνημονίου, που πράγματι, αποτελεί μια επώδυνη μετάβαση.

Αυτές έχουμε απέναντι.
Αυτές πρέπει να ξεριζώσουμε.

Αντί να συζητάμε για αυτά, όλη η πολιτική μάχη βλέπουμε να εξελίσσεται γύρω από την κυβερνητική καρέκλα.

Καμία συνεννόηση, έστω στα στοιχειώδη, μετά από όσα περάσαμε, με τις ηγεσίες Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης να ανταγωνίζονται για το ποιος θα προκαλέσει μεγαλύτερο φόβο στον Ελληνικό λαό και επομένως αστάθεια στη χώρα.

Αντιθέτως, οι ηγεσίες της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης παραμένουν απόλυτα προσηλωμένες στον μοναδικό κοινό τόπο που χαρακτηρίζει τη γενικότερη στάση τους και συνοψίζεται στο ψευτοδίλημμα: ποιος θα σκίσει γρηγορότερα το Μνημόνιο.

Τα αντιμνημονιακά καλλιστεία στα οποία επιδόθηκαν και οι μεν και οι δε, οδηγούν την Ελλάδα σε απαράδεκτο και επικίνδυνο αδιέξοδο μιας και δεν απαντούν στα πραγματικά διακυβεύματα.

Για αυτό και απέναντι σε κάθε συντήρηση, αριστερή και δεξιά, τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που μιλάνε για τη «Μεταμνημονιακή Ελλάδα» και διαγωνίζονται σε μία δήθεν φιλολαϊκή ρητορική,
συντασσόμαστε με όλους εκείνους τους προοδευτικούς πολίτες που θέλουν να μιλήσουν και να αγωνιστούν, να δουλέψουν, για την απελευθερωμένη «Μεταπελατειακή Ελλάδα».

Γιατί από το Μνημόνιο, αργά ή γρήγορα, θα βγούμε.

Αλλά η «έξοδος» που έχει σημασία, αν δεν θέλουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, είναι μία:

Η «έξοδος» από όσα μας οδήγησαν στο Μνημόνιο.

Η «έξοδος» από την πελατειακή νοοτροπία. Τον πελατειακό καπιταλισμό.

Το ξερίζωμα της ρίζας του κακού.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί.

Το ξέρουν τόσοι φίλοι που είναι εδώ - και είμασταν μαζί μετανάστες ή εξόριστοι, στη Σουηδία ή τη Γερμανία.

Αυτές είναι οι αλήθειες που χρειάζεται η χώρα.

Αλλά υπάρχει και μία ακόμη, πολύ μεγάλη αλήθεια στην οποία θα ήθελα να αναφερθώ.

Το Κίνημά μας έπρεπε και πρέπει να υπογραμμίζει ότι, με στοιχειώδη πολιτική συναίνεση το 2010, όταν η Ελλάδα βρέθηκε σε κατάσταση οικονομικού πολέμου, ή έστω τον Οκτώβριο του 2011 με τη Συμφωνία των Βρυξελλών και το δημοψήφισμα, η Ελλάδα σήμερα θα είχε περάσει προ πολλού τον κάβο.
Θα είχε γλυτώσει πολλά.

Δεν θα μιλάγαμε σήμερα για παρατάσεις.
Δεν θα ακούγαμε σήμερα, το 2014, για GRexit.

Έχοντας ζήσει όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, έχοντας υπόψη και το παράδειγμα χωρών όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, έχοντας υπόψη τη βούληση του Ελληνικού λαού για συνεννόηση, το Κίνημά μας πιστεύει και παλεύει για την οικοδόμηση ευρύτερων πολιτικών συναινέσεων - και μέσω κυβερνητικής συνεργασίας.

Προσοχή, όμως.
Συναίνεση για να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.
Από το να ενδυναμώσουμε την εξωτερική πολιτική, τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία μέχρι και να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και συλλογικά τα αίτια της οικονομικής κρίσης.
Όχι συναίνεση για να μείνουμε στα ίδια.
Όχι για να γυρίσουμε πίσω.
Ούτε για να μοιράσουμε καρέκλες.

Κυβερνητική συνεργασία σημαίνει, σαφές προγραμματικό και δεσμευτικό πλαίσιο, όχι κείμενα που κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά.

Κυβερνητική συνεργασία σημαίνει, συνεργαζόμαστε για πολιτικές που συνιστούν πρόοδο, αξιοκρατία, δεν μπορεί να σημαίνει συνεργασία για να μοιράσουμε πελατειακά τα κρατικά ιμάτια και τις θέσεις.

Κυβερνητική συνεργασία σημαίνει, ακόμα πιο συλλογικές αποφάσεις, δεν μπορεί να σημαίνει κατάργηση κάθε έννοιας κυβερνητικής συλλογικότητας.

Κυβερνητική συνεργασία σημαίνει να έρχονται νόμοι στη Βουλή με διαφάνεια και διαβούλευση, όχι τροπολογίες για την πώληση του αιγιαλού, τα χατίρια ενός τραπεζίτη ή κάποιου μιντιάρχη, μέχρι τις συνεχείς προσπάθειες αποδόμησης της διαύγειας.

Κυβερνητική συνεργασία σημαίνει δημοκρατικές αξίες και διαδικασίες, δεν μπορεί να σημαίνει υπόγειες διαδρομές με Χρυσαυγίτες.

Είναι αδιανόητο για μένα, πέντε χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης και μετά από όσα περάσαμε, να βρισκόμαστε ως χώρα στη σημερινή θέση.
Αδιανόητο.

Αντί για έξοδο από το μνημόνιο στα τέλη Δεκεμβρίου του 2014, όπως ήταν προγραμματισμένο εδώ και τρία χρόνια, να έχουμε παράταση με άδηλη έκβαση και επαναφορά σεναρίων εξόδου από το ευρώ.

Αντί για ευτυχή κατάληξη της αξιολόγησης των πεπραγμένων, που θα οδηγούσε στην υιοθέτηση εδώ και μήνες εκ μέρους των εταίρων μας, μιας Στρατηγικής Συμφωνίας που θα είχαμε εμείς διαμορφώσει με δική μας πρωτοβουλία, Συμφωνία που θα αποτελούσε παράλληλα και ένα Εθνικό Συμβόλαιο με τον Ελληνικό λαό για τα παραπέρα βήματα που καθιστούν την Ελλάδα χώρα διαφάνειας, χρηστής διοίκησης, δικαιοσύνης και βιώσιμης ανάπτυξης,
σήμερα να μην υπάρχει καμία Συμφωνία, κανένα Σχέδιο, μόνο αβεβαιότητα.

Γι' αυτό, πιστεύω βαθειά, ότι χρειάζεται συνεννόηση και συναίνεση.

Ακόμη και για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας υπάρχει χρόνος, αν έστω και αυτήν την ύστατη ώρα, πρυτανεύσει το εθνικό συμφέρον.

Και σε κάθε περίπτωση,

Να καταστεί άμεσα δυνατή, η συγκρότηση μιας κυβέρνησης, η οποία θα πρέπει:

Να στηρίζεται σε ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο, για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, με σαφές δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο.

Να επιδιώξει στοιχειώδη συνεννόηση οικοδόμησης διαπραγματευτικού πλαισίου για την αξιολόγηση των δεσμεύσεων της χώρα έναντι των εταίρων της.

Να επιδιώξει εθνική συνεννόηση - προτείνω και διεθνή διάσκεψη με πρωτοβουλία μας -  για την οριστική διευθέτηση του δημοσίου χρέους.

Να προχωρήσει σε ουσιαστική, προοδευτική, ιστορικής σημασίας Συνταγματική Αναθεώρηση.

Να αξιοποιήσει τον θεσμό του δημοψηφίσματος, δηλαδή, τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος ο πολίτη, για την προώθηση μεγάλων θεσμικών τομών στη χώρα

Να επιδιώξει εθνική συνεννόηση για την έξοδο από το Μνημόνιο και την ασφαλή μετάβαση στην «επόμενη μέρα».

Η χθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή, για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, επιβεβαίωσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι αυτή η πρόταση που κατέθεσα προ ημερών, είναι πρόταση υπέρβασης του αδιεξόδου στο οποίο οδήγησαν τη χώρα και μαζί είναι πρόταση προοπτικής και μιας βιώσιμης πορείας.

Και βεβαίως - για την διασφάλιση μιας βιώσιμης πορείας για τη χώρα και τον Ελληνικό λαό, οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, οφείλουν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Φίλες και φίλοι,

Υπάρχει κόσμος που μοιράζεται τις αξίες και υπερασπίζεται τη διαδρομή και τις στρατηγικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ.

Δεν θέλει να το κρύψει – ούτε θέλει η επίκληση του ονόματος ΠΑΣΟΚ να γίνεται μόνο προεκλογικά και μόνο για την ψήφο στο παραβάν.

Η Ελλάδα, όλοι μας χρειαζόμαστε ένα Κίνημα πρωταγωνιστή προοδευτικών αλλαγών.

Ο πολιτικός μας χώρος, ο χώρος της προόδου, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, είναι εκείνος ο χώρος που μπορεί να ηγηθεί της προσπάθειας σχηματισμού ευρύτερων συναινέσεων που έχει ανάγκη η χώρα για να αλλάξει, να πάει μπροστά.

Δεν μιλάμε για κανέναν τρίτο πόλο.

Μιλάμε για τον πόλο που πρέπει και μπορεί να είναι κυρίαρχος ιδεολογικά και πολιτικά στην Ελληνική κοινωνία, στη χώρα.

Δεν αξίζει σε αυτόν το χώρο να ετεροπροσδιορίζεται από καμία δεξιά ή αριστερή συντήρηση.

Μπορούμε.

Έχουμε έργο και πολιτικές επιλογές που κάθε μέρα δικαιώνονται ακόμα και από αυτούς που μας πολεμούσαν.
Ας τα υπερασπιστούμε.

Έχουμε το καλύτερο στελεχιακό δυναμικό, στελέχη που έζησαν τις αλήθειες, σήκωσαν την Ελλάδα στις πλάτες τους την κρίσιμη ώρα και είναι περήφανοι για αυτό.

Ας ξαναβρεθούμε.
Είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί που μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες.

Οραματιζόμαστε και μπορούμε να διαμορφώσουμε μια πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης που να οδηγήσει τη χώρα και την Ελληνική κοινωνία, σε μια βιώσιμη ανάπτυξη, που να παράγει υγιή πλούτο, βιώσιμες θέσεις εργασίας και να διανέμει δίκαια το αποτέλεσμα των κόπων του Ελληνικού λαού.

Μπορούμε να το κάνουμε.

Αυτό το Κίνημα προοδευτικών αξιών πρέπει να αναβιώσουμε και στην Ελλάδα.

Από παντού έρχεται το ίδιο μήνυμα:

Όλοι αναζητάμε μια νέα αρχή.
Όλοι διψάμε και ελπίζουμε σε ένα καινούργιο ξεκίνημα που θα συμβάλλει καθοριστικά στην αναγέννηση της χώρας.

Ήρθε η ώρα να ακουστεί η δικιά μας φωνή για…

Ένα Κίνημα προοδευτικών αξιών, απέναντι στο συντηρητικό κυνήγι της εξουσίας.
Ένα Κίνημα αλήθειας, απέναντι στον ανορθολογισμό.
Ένα Κίνημα – πρωταγωνιστικό προοδευτικό πόλο ευρύτερων συνεργασιών, όχι «πατερίτσα» της δεξιάς ή αριστερής συντήρησης.
Ένα Κίνημα Συμμετοχής και Αυτοοργάνωσης, απέναντι στον ελιτισμό και τα παιχνίδια κορυφής, που δεν αφορούν κανέναν.

Αυτοοργάνωση, ώστε να συγκροτούμε μέτωπο απέναντι:
Στον λαϊκισμό και τη δημαγωγία της δεξιάς και αριστερής συντήρησης.
Στον παρασιτισμό της μεγάλης διαφθοράς των κερδοσκόπων, κρατικοδίαιτων προμηθευτών και φοροφυγάδων, αλλά και του μικρού παρασιτισμού των άδικων προνομιών συντεχνιών, των πελατειακών διευθετήσεων.
Στον κρατισμό που γιγαντώνεται στο χώρο της δεξιάς και αριστερής συντήρησης. Που αντιμετωπίζει το δημόσιο σαν πελατειακό λάφυρο, στρεβλώνει κάθε προσπάθεια αξιοποιήσης των παραγωγικών μας πλεονεκτημάτων της χώρας και υπονομεύει τη δημοσιονομική σταθερότητα με τον διαρκή κίνδυνο εκτροχιασμού των ελλειμμάτων.
Στον νεοφιλελευθερισμό, και κυρίως, απέναντι στις παλιές και νέες ανισότητες που αυτός παράγει.

Εκφράζουμε πολιτικά τη συμμαχία όλων εκείνων που διψάνε
να δουν τη χώρα μας να αλλάζει ριζικά προς το καλύτερο,
να δουν κανόνες που υιοθετούνται με διαφάνεια και ισχύουν για όλους, ακόμα και για τους ίδιους, γιατί αναγνωρίζουν ότι η αλλαγή πρέπει να αφορά τον κάθε ένα μας προσωπικά.

Τη συμμαχία που ενώνει μέσα από την ανθρωπιά,
κάθε σκληρά εργαζόμενο πολίτη - στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα,
τον κόσμο της υγιούς επιχειρηματικότητας που άντεξε,
τους δημοσίους υπάλληλους που εργάζονται για να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον παρά τις αντιξοότητες,
τους αυτοαπασχολούμενους, μικρομεσαίους και αγρότες που παρά την κρίση κατάφεραν να επιβιώσουν,
τους ανέργους, ιδίως τους νέους, τους χαμηλόμισθους, χαμηλοσυνταξιούχους και μικρομεσαίους που βρέθηκαν στο περιθώριο, στα χρέη – και το δικαίωμα των οποίων στις ευκαιρίες οφείλουμε να αποκαταστήσουμε.

Πολιτική αποστολή μας, δέσμευση και υποχρέωση μας, είναι να σφυρηλατήσουμε ξανά τη συμμαχία αυτή, να την εκφράσουμε πολιτικά.

Με ακριβοδίκαιη προστασία όσων έχουν ανάγκη.

Με βιώσιμη και διάφανη υποστήριξη των δημιουργικών δυνάμεων για να αναδείξουν τα ταλέντα, τις ιδέες και τους καρπούς των κόπων τους.

Και πάνω από όλα με αναγνώριση ότι, τα δικαιώματα συνεπάγονται υποχρεώσεις και δεν μπορεί ποτέ ξανά ο λογαριασμός να σταλεί στην επομένη γενιά.

Και για να μην ξανασταλεί ποτέ ο λογαριασμός στις επόμενες γενιές, το δικό μας Κίνημα πρέπει να πρωτοπορεί στην αποκατάσταση της αλήθειας.

Απέναντι στον ανορθολογισμό, μέσα στον οποίο βούλιαξε τα τελευταία χρόνια η χώρα.

Απέναντι στις θεωρίες συνομωσίας που εξέθρεψαν το μίσος και αυτό με τη σειρά του τη βία.

Απέναντι στο τέρας της δημαγωγίας και της πατριδοκαπηλείας, που δημιουργήθηκε για να χτυπηθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τελικά, στράφηκε εναντίον των δημιουργών του αλλά και όσων το ανέχτηκαν.

Μακριά από εμάς αρρωστημένες νοοτροπίες που βάζουν τον πατριωτισμό του οποιουδήποτε στο ζύγι.

Φίλες και Φίλοι,

Είναι δύσκολος ο δρόμος των προοδευτικών αξιών.

Ανηφορικός.

Έχει και Σειρήνες, σε κάθε σπιθαμή της ανηφόρας, να μιλάνε για τον εύκολο δρόμο:

Να σου λένε «Γιατί να σηκώνεις ευθύνες άλλων; Κρύψου πίσω τους, κατηγόρησέ τους, και ας καεί η χώρα – εσύ κοίτα να γλυτώσεις.»

Να σου λένε «Μην συγκρούεσαι, το κεφάλι σου θα φας. Μείνε πίσω, άσε να καούν όλοι και βλέπεις μετά.»

Να σου λένε «Γιατί μιλάς; Βολέψου, πήγαινε με το ρεύμα, σκέψου την πάρτη σου».

Προσωπικά πάντα προτίμησα τον δύσκολο δρόμο.

Αν στον δύσκολο δρόμο έκανα λάθη - προσπάθησα πάντα να μείνω πιστός σε αυτόν.

Ακόμα κι αν με έφερε πολλές φορές κόντρα στο ρεύμα της συντήρησης και της αδράνειας.

Έχω μάθει να φωνάζω αυτά που πιστεύω.

Να τα λέω παντού με συνέπεια: στην παρέα, σε συνεντεύξεις, σε δηλώσεις, στο προεκλογικό μπαλκόνι.

Και να παλεύω για αυτά, για να γίνουν πράξη οι αξίες μας, σήμερα.

Επιμένω μέχρι κεραίας στις δημοσιοποιημένες ξεκάθαρες θέσεις μου.

Όλοι όσοι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες να πάρουμε στα χέρια μας την υπόθεση.
Κινηματικά, στη βάση.
Με αυτοοργάνωση.
Με συμμετοχή.

Να γίνουμε εμείς πρώτοι η Αλλαγή που οραματιζόμαστε.
Ξανά.

Είναι τώρα η ώρα, οι προοδευτικές δυνάμεις να σπάσουν τον ομφάλιο λώρο με την πελατειακή Ελλάδα και να ορίσουν τον δρόμο για την «Μεταπελατειακή Ελλάδα», την Ελλάδα των αξιών.

Η δύναμή μας,
όταν αποτινάξουμε την ηττοπάθεια,
όταν συμμετέχουμε,
όταν αυτοργανωθούμε,
όταν δικτυωθούμε,
όταν δεν περιμένουμε τη λύση από αυτόχθονες ή έξωθεν σωτήρες,

η δύναμη όλων σας, όλων μας, δεν είναι απλά μια φωνή διαμαρτυρίας, είναι μια δύναμη - φορέας μιας δυναμικής πρότασης, είναι δύναμη παραγωγική, δημιουργική,
είναι και μια δύναμη ουσιαστικής διαπραγμάτευσης για τα συμφέροντα της χώρας και του Ελληνικού λαού, και μαζί,
μια δύναμη προσφοράς, αλληλεγγύης, δημιουργίας, που ενώνει απέναντι στις αντιλήψεις των κάθε λογής κατεστημένων.

Αυτή η προσπάθεια, είναι που έχει αξία και σημασία.

Για αυτήν θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.

Για αυτήν, αξίζει κάθε πρωτοβουλία.
Για τις αξίες μας, την ιστορία μας, αξίζει κάθε πρωτοβουλία.

Σας ευχαριστώ.